เมื่อเห็นจูชางที่อยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม
เจียงเสี่ยวไป๋ยังคงตะลึงงันอยู่บ้าง
ในตอนนั้นเอง จูชางก็ลุกขึ้นนั่ง พลางอ้าปากอึกหนึ่งแล้วพูดว่า "ใช่เลย สมจริงดีนะเนี่ย!"
พูดพลางดวงตากลมโตเป็นประกาย กระพริบปริบ ๆ เอนกายลงนอนแนบกับอกของเจียงเสี่ยวไป๋เงียบ ๆ
"แถมยังมีเสียงหัวใจเต้นด้วยนะ!"
จูชางเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกจนใจยิ่งนัก ทีนี้จูชางคงรู้แล้วใช่ไหมว่าเขาเป็นตัวจริง?
ทว่าเสียงของจูชางก็ดังขึ้นในตอนนี้ ใบหน้าแดงระเรื่อราวกับผลแอปเปิ้ลสุกงอม เสียงพูดราวกับมียาพิษยั่วยวน แฝงไว้ด้วยน้ำเสียงราชินีอันเป็นเอกลักษณ์ "มา ไอดอล ไม่ใช่... เสี่ยวไป๋จื่อ มาเรียกข้า... 'ภรรยา' ให้ฟังหน่อยสิ..."
"หา?"
เจียงเสี่ยวไป๋นิ่งอึ้งไปเลย
เสี่ยวไป๋จื่อ?
นี่เรียกเขาหรือ?
เด็กคนนี้...
ระหว่างที่ส่ายหน้า ใบหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋เต็มไปด้วยความจนใจ ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่มองใบหน้าแดงเรื่อของจูชาง และยื่นมือไปบีบที่แก้มนั้น
ผิวของจูชางละเอียดนุ่มนวลนัก
เมื่อสัมผัสก็รู้สึกลื่นมือราวกับผิวกายของทารก
เมื่อถูกบีบ ดวงตากลมโตเป็นประกายของจูชางก็เต็มไปด้วยความยินดี
เธอร์รักเจียงเสี่ยวไป๋
เธอคิดถึงเจียงเสี่ยวไป๋
แต่ว่าคุณน้าเล็กของเธอก็รักเหมือนกัน เธอจึงทำได้แค่แอบเก็บความรักนั้นไว้ในใจอย่างลับ ๆ
"เรียกหน่อยสิ..."
เสียงของจูชางดังขึ้นอีกครั้ง
จังหวะที่เจียงเสี่ยวไป๋กำลังจะบอกจูชางว่าเขาคือตัวจริง ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากข้างนอก
สีหน้าของจูชางเปลี่ยนไป เงยหน้าขึ้นมองแล้วพูดว่า "เดี๋ยวก่อน!"
สิ้นเสียงพูด เธอรีบถอดรองเท้าของเจียงเสี่ยวไป๋ออกด้วยความลุกลี้ลุกลน จากนั้นก็เลิกผ้าห่มคลุมร่างทั้งสองคนไว้