ฮืด!
มองดูถูจิงหงที่ลอยกระเด็นไป คนที่อยู่ตรงนั้นก็พากันอึ้งไปตามๆ กัน
นี่...
ถูจิงหงนับเป็นยอดฝีมือระดับต้นๆ ของคนรุ่นเยาว์ตระกูลถูนะ
แต่ตอนนี้กลับถูกฟาดกระเด็นลอยไปได้?
“บัดซบ รู้งี้ฉันเอาแตงโมลูกใหญ่ๆ มาด้วย!”
“อือ ฉันก็จะเอาโต๊ะมาสักตัว!”
“แล้วก็ข้าวอีกหม้อหนึ่ง!”
“ต้องมีถั่วอบอีกจาน...”
ท่ามกลางฝูงชน เปากว้านกับอิ่นเช่าถึงกับกระอักเลือด
จังหวะกินข้าวเยี่ยมๆ แบบนี้ กลับไม่มีข้าวให้กิน!
ระหว่างที่ทั้งสองพากันงึมงำ เด็กสาวที่อยู่ข้างกายเปากว้านก็เหม่อไป
เยี่ยนซู่เป็นคนแรกที่ออกมา ถูกฟาดกระเด็นไปแล้ว
เยี่ยนชางเป็นคนที่สอง เกือบโดนตัดคอตาย
ส่วนถูจิงหงเป็นคนที่สาม คิดว่าสถานการณ์น่าจะพลิก แต่นึกไม่ถึงเลยว่าก็ถูกฟาดกระเด็นอีก?
ยากที่จะจินตนาการได้ว่า เสี้ยววินาทีก่อน เจียงเสี่ยวไป๋ยังเป็นคนหน้าตาอ่อนโยน แต่ตอนนี้กลับราวกับราชาจอมมาร!
ไม่แปลกเลยที่พี่เป่าของเธอจะเรียกเจียงเสี่ยวไป๋ว่าราชาจอมมาร
เธอเองก็ค่อนข้างดีใจที่ถูกเปากว้านดึงกลับมา
ไม่อย่างนั้น... เธอคงหน้าเสียโฉมไปแล้ว?
“สุดยอด!”
อีกด้านหนึ่ง จู่จงเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เขาเคยประมือกับถูจิงหง
ฝีมือแข็งแกร่งแค่ไหน เขารู้ดี แต่ไม่คิดเลยว่าแค่ปะทะกันครั้งเดียวก็ถูกฟาดกระเด็นไปแล้ว
“ท่านพี่ ขอบคุณข้าน้อยเถอะ!”
จู่เหลียงยิ้มหน้าบาน
ผลลัพธ์นี้เขาเดาไว้แล้ว แต่ก็ยังอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้
เจียงเสี่ยวไป๋แสดงออกได้แข็งกร้าวกว่าเดิม
เมินกฎของตระกูลจี
นี่มันเกินไปหน่อยไหม?
ตอนนี้ว่านฟานสะกิดท่านพี่ข้างกายแล้วว่า “ว่านซิว นายลองไปดูหน่อยไหม!”