ระหว่างที่เยียนชางพูดอยู่ เยียนซู่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็หัวเราะเยาะเช่นกัน
สถานการณ์นี้ยากจะเก็บกวาดได้แล้ว
เพราะเจียงเสี่ยวไป๋ได้กลายเป็นหมากที่ถูกตระกูลฉีเหมินใช้เล่น
เจียงเสี่ยวไป๋ยังจะเหิมเกริมได้อีกเหรอ?
"เฮ้ย ไอ้หนู ข้าแนะนำให้เลือกดี ๆ!"
เสียงของถูจิงหงดังขึ้น มาพร้อมรอยยิ้ม
"อืม อย่าทำให้ทุกคนไม่มีความสุขในตอนสุดท้ายเลย!"
ชายคนหนึ่งก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน คือฉู่จวินเทียนนั่นเอง
"คิดให้ดี ๆ!"
อวิ๋นผูเชิ่งก็พูดประโยคหนึ่ง
"ฮ่า ๆ เจียงเสี่ยวไป๋ ไม่คิดว่าแกจะมีวันนี้!"
อวิ๋นผู้อวี้เห็นพี่ชายตัวเองพูดแล้ว ก็อดหัวเราะลั่นไม่ได้ มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสายตาเยาะเย้ย
ตั้งแต่กลับจากสำนักหลู่ ทุกครั้งที่นึกถึงความอัปยศจากเจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็โกรธจนไฟแล่น
ไม่คิดเลยว่าที่นี่เจียงเสี่ยวไป๋จะออกมา
ดี วันนี้ถ้าไม่เล่นให้ไอ้บ้านี่ตาย เขาก็จะไม่ชื่ออวิ๋นผู้อวี้
ว่านซิวไม่ได้พูดอะไร สายตายังคงประเมินเจียงเสี่ยวไป๋
สถานการณ์นี้เขาคาดการณ์ไว้ตั้งนานแล้ว
กับดักมรณะ
จริง ๆ แล้วเขาสงสัยมากว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะเลือกอย่างไร
ดึงพวกมาเป็นพวกสักคน?
แต่มันจะพอเหรอ?
ระหว่างที่ว่านซิวกำลังครุ่นคิด หญิงสาวหกคนที่อยู่ข้างหลังเจียงเสี่ยวไป๋ก็เดินออกมาพร้อมกัน มาขวางอยู่ด้านหน้า
พวกนางรู้สึกได้ถึงสถานการณ์ที่ไม่ปกติ
ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์เห็นดังนั้นก็อึ้งไปตาม ๆ กัน เกิดอะไรขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋ก็แปลกใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า: "ไปอยู่ข้างหลังกันให้หมด ที่นี่ฉันจัดการเอง!"
หกคนมีฝีมือดี แต่การจัดการก็เป็นแค่การจัดการชั่วคราว
ถ้าอยากให้จบอย่างถาวร ก็ต้องพึ่งตัวเขาเอง