“เอ๊ะ……”
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นผู้หญิงคนนั้นหยิบลูกแก้วสีดำขึ้นมาในมือ เขาแทบอยากตบตัวเองสักที
เมื่อครู่เขาทำอะไรลงไป?
เขาส่งผู้หญิงคนนี้มาถึงตัว แล้วก็หยิบลูกแก้วนั้นขึ้นมางั้นเหรอ?
หรือว่าเขายังไม่พอใจที่ระเบิดจะระเบิดช้าไป ถึงกับเอาไม้ขีดไฟไปจุดปลายเชื้อเพลิงอีกรอบ?
ระหว่างที่เขาตั้งตัวไม่ทัน
จื่อหยวนก็อึ้งค้างชัด ๆ
เขาเห็นลูกแก้วสีดำนั้นหายวับไปเฉย ๆ
คนที่ทำแบบนี้แน่นอนว่าไม่ใช่เจียงเสี่ยวไป๋ นั่นก็คือวิญญาณเทพขององค์หลักนั่นเอง
หรือว่าวิญญาณเทพขององค์หลัก ตามมาอยู่ข้างกายเจียงเสี่ยวไป๋มาตลอด?
ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้?
ใช่ ตามหลักแล้วไม่ควรเกิดสถานการณ์แบบนี้ขึ้น
ระหว่างที่เขาอึ้งงัน สายตาก็เป็นระลอกคลื่นขึ้นมาทันที เพราะโลงศพผลึกม่วงในตอนนี้ปล่อยแสงวาบออกมาจนแสบตา
เจียงเสี่ยวไป๋หันศีรษะไปมอง เห็นดวงตาเปล่าเปย์ของผู้หญิงค่อย ๆ จางหาย ดูสดใสมีชีวิตชีวาขึ้น เกิดสีสันขึ้นมาบ้างแล้ว
สายตานั้นกวาดผ่านเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วก็ขยับเป็นครั้งแรก
ใช่แล้ว มันหลุดออกจากรอบ ๆ ร่างของเจียงเสี่ยวไป๋ พุ่งตรงไปทางโลงผลึกม่วงนั้น
สีหน้าเจียงเสี่ยวไป๋เปลี่ยนไป ร่างถอยหลังออกไป จ้องมองทิศทางของโลงผลึกม่วงไม่วางตา
“องค์หลักกำลังจะฟื้นคืนแล้ว!”
เสียงของจื่อหยวนดังขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น พูดจบก็คุกเข่าลงกับพื้น
แม้วิญญาณเทพขององค์หลักจะหยิบลูกประคำเองทำให้เขาแปลกใจ แต่ผลลัพธ์สำคัญกว่า
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น มองจากไกล ๆ
แต่ไม่นานสีหน้าของเขาก็สั่นไหวขึ้นมา กำลังวิญญาณดึงรั้ง พุ่งเข้าไปทันที