ยี่สิบนาทีผ่านไป
การปั่นป่วนของพลังวิญญาณเริ่มทยอยสงบลง
หญิงสาวที่ลอยอยู่กลางอากาศมีดวงตาที่ชัดใสและสดใสยิ่งขึ้นกว่าเดิม
ในอากาศ เธอกวาดสายตามองรอบ ๆ หนึ่งครั้ง แล้วลงมาทางฝั่งพวกเขา
ปลายเท้างามสะอาดก้าวออกไปอย่างช้า ๆ และในชั่วขณะนั้นเอง ดอกบัวสีม่วงก็ผลิบละลานขึ้นใต้เท้าของเธอทีละดอก
ใช่แล้ว หญิงสาวกำลังก้าวลงจากอากาศทีละก้าวโดยมีบัวสีม่วงนั้นรองรับ
ทุกก้าวย่อมผลิบัว?
เจียงเสี่ยวไป๋มองภาพตรงหน้า คำหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวทันที
คำนี้ ตลอดมาเขาเคยคิดว่ามันเป็นเพียงคำบรรยาย ใช้พรรณนาถึงการก้าวเดินที่เบางาม
แต่ไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องจริง
ไม่นาน หญิงสาวก็มาถึงแท่นหิน
และในวินาทีที่เธอลงจอดบนแท่นหิน แรงกดดันอันน่าสยองก็หายไปทั้งหมด
สายลมพัดผ่าน เส้นผมสีดำปลิวไสว พร้อมกลิ่นหอมวิเศษที่ลอยมาเป็นระลอก
เจียงเสี่ยวไป๋มองหญิงสาวด้วยแววตาประหลาดใจ เขารู้ตัวว่าสายใยวิญญาณระหว่างเขากับหญิงสาวชัดเจนยิ่งขึ้นกว่าเดิม
"เผ่าผลึกม่วง จื่อหยวนกราบบูชาท่านเจ้านาย!"
เสียงที่เคารพนอบน้อมดังขึ้น จื่อหยวนคุกเข่าอยู่ที่นั่น ศีรษะก้มต่ำจนแทบจะแนบพื้น
เมื่อเสียงของจื่อหยวนจางหาย ดวงตาอันสดใสของหญิงสาวก็เป็นประกายคลื่นลูกเล็ก ๆ ดูเหมือนจะงงงวย นานไปเสียงพึมพำจึงดังขึ้น "เผ่าผลึกม่วง? ฟังดูคุ้นเคยจัง!"
เสียงเรียบง่ายนั้น ทะลุเข้าสู่จิตวิญญาณ งดงามไม่ต่างจากเสียงของเธอเอง
แต่ในสายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ ยังต่ำกว่าหลิงเยว่อยู่พอสมควร
เพราะหญิงสาวคนนี้ขาดกลิ่นอายของความเป็นมนุษย์อย่างชัดเจน