"ความอบอุ่น และความคาดหวังงั้นเหรอ?"
องค์หญิงหลิงเฟิงชิงฟังคำพูดของซูจิ่นอวี๋ ดวงตาฉายแววประหลาดใจ
ในหัวของนางนึกถึงภาพของเจียงเสี่ยวไป๋ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ถ้าสองคนเรา...
องค์หญิงหลิงเฟิงชิงคิดไปถึงตรงนั้น แก้มก็เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
"คิดอะไรอยู่เหรอ?"
ซูจิ่นอวี๋ที่อยู่ข้างๆ เห็นท่าทางขององค์หญิงหลิงเฟิงชิง ก็อดยิ้มแล้วถามขึ้นไม่ได้
"อ่า..."
องค์หญิงหลิงเฟิงชิงได้สติ หัวใจเต้นเร็วขึ้น พร้อมกับรีบส่ายหน้าไปมา "ฉันไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น!"
"จริงเหรอ?" ดวงตางดงามของซูจิ่นอวี๋จับจ้องมององค์หญิงหลิงเฟิงชิง
"จริงสิ!"
องค์หญิงหลิงเฟิงชิงพยักหน้าหนักแน่น แต่ท่าทางน่ารักแบบนั้น ยังไงก็ดูเหมือนกำลังรู้สึกผิดอยู่ดี
"ไม่แกล้งเธอแล้วล่ะ!"
ซูจิ่นอวี๋ยิ้มออกมา แล้วนอนลงข้างเตียงคุยกับองค์หญิงหลิงเฟิงชิงไปเรื่อยเปื่อย
...
ทั้งคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
วันรุ่งขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ตื่นแต่เช้ามาก
เขาขึ้นไปบนหลังคา นั่งขัดสมาธิอยู่ตรงนั้น อาบแสงแดดที่เพิ่งจะขึ้นมา รู้สึกสบายใจเหลือเกิน
รอบกายของเจียงเสี่ยวไป๋มีพลังดาวหยางหมุนเวียนเปลี่ยนแปลง เกิดใหม่จากความว่างเปล่า
เวลาผ่านไปจนถึงแปดโมง
ถงอี้เดินออกมาจากในอาคาร
ตอนนี้เขายังคงสงสัยอยู่เล็กน้อย สุดท้ายก็นึกขึ้นได้ว่าคืนนี้ตอนที่ไปงานเลี้ยง เจียงเสี่ยวไป๋กระโดดลงมาจากหลังคา
เขาจึงเงยหน้าขึ้นมอง
เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋นั่งขัดสมาธิอยู่บนหลังคา เขาก็อึ้งไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้รบกวน แล้วกลับเข้าไปในอาคารอีกครั้ง
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ก็นั่งอยู่บนนั้นต่อไป
ใช่แล้ว สำหรับเขา พรุ่งนี้สำนักเทพเพลิงถึงจะเริ่มคัดเลือก
การใช้วิธีนี้ทั้งฆ่าเวลา ทั้งเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเอง และยังทำให้ตัวเองไม่เบื่ออีกด้วย