"ไอ้หนู แกมาที่นี่ได้ยังไง?"
หลิงเทียนจู๋มองหานชงด้วยความประหลาดใจ เต็มไปด้วยความสงสัย
หานชงได้ยินก็ทำหน้าเก้อเขิน
หลิงเทียนจู๋เป็นถึงอดีตผู้บังคับบัญชาระดับสูง มีระเบียบวินัยเคร่งครัด เขาจึงไม่กล้าโกหก ได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ อธิบายไป
หลิงเทียนจู๋ขมวดคิ้ว จ้องหานชงด้วยความโกรธ "ไม่รู้จักใช้สมอง!"
พูดจบก็กวาดตามองเซียวฮั่นอย่างเย็นชา
ไอ้หมอนี่มาจากเมืองเซิน มีเส้นนิดหน่อย ก็ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแล้วหรือไง?
นี่มันเจียงหลิง!
แต่ตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้ระเบิดอะไร แค่ส่งเสียงฮึ่มฮัมเย็นชา แล้วเดินเข้าไปในสนามพร้อมกับเฟิงเหยาและคว่างหง
"ท่านปู่!"
"ท่านปู่!"
"ท่านปู่!"
เฟิงเจ๋อ คว่างอวิ่นจิ้ง หลิงอี้เดินเข้ามาหาพร้อมกัน
นั่นทำให้เจียงเสี่ยวไป๋ที่กำลังเคารพทหารอยู่ ต้องหลุดยิ้มออกมา สายตามองไปทางผู้อาวุโสทั้งสาม
ไม่รู้ทำไม เสียงเรียกของสามหนุ่มทำให้นึกถึง... การ์ตูนคลาสสิคของจีนที่ดูตอนเด็ก
เรื่อง 'พี่น้องน้ำเต้า'
ที่ติดหูสุด ๆ ก็คือคำว่า 'ท่านปู่' นี่แหละ
ระหว่างที่เขารู้สึกขำ ประธานสมาคมการค้าฉางชุนก็เดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้ม "ผู้อาวุโสคว่าง ผู้อาวุโสหลิง ผู้อาวุโสเฟิง!"
ประมุขของสามตระกูลใหญ่ น้ำหนักคำพูดไม่ต้องพูดมาก
ทั้งสามมองฉางชุนแวบหนึ่ง แค่พยักหน้า
ระหว่างนั้น คนรอบ ๆ ก็กลืนน้ำลายลงคอ
ประมุขสามตระกูลใหญ่แห่งเจียงหลิงมารวมตัวกัน
นี่เป็นภาพที่หาชมยากแน่นอน
ถ้าที่นี่มีสื่ออยู่ ต้องเป็นข่าวหน้าหนึ่งของเจียงหลิงในวันพรุ่งนี้แน่
ข่งฉีเองก็หน้าซีดลงบ้าง
สามตระกูลใหญ่เป็นไม้แก่ของเจียงหลิงอย่างแท้จริง สือเซ่าอู่เชิญพวกเขามาจริง ๆ ด้วย