กลางคืน
เขตชานเมืองห่างไกลจากตัวเมือง ทิวทัศน์ยามค่ำคืนงดงามตรึงใจ
บนท้องฟ้า กลับมีดวงดาวให้เห็น
แม้จะบางตาไปบ้าง แต่ก็มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ซูจิ่นอวี๋คล้องแขนเจียงเสี่ยวไป๋ เดินเล่นในสวนเล็ก ๆ อย่างเงียบสงบ
“ดื่มมากไปหรือเปล่า”
เสียงไพเราะของซูจิ่นอวี๋ดังขึ้น
“เปล่า!” เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้าเบา ๆ
เขาคอแข็งมาก จะมีสักกี่ครั้งที่ดื่มจนเมา
สาเหตุหลักก็เพราะในตระกูลมีผู้อาวุโสที่ชอบดื่มเหล้า ทุกครั้งที่ท่านปรุงเหล้า เขาจะถูกกลิ่นหอมของเหล้าดึงดูดไป แล้วก็อดใจไม่ไหวจิบทีละนิด… จนเผลอดื่มมากนั่นเอง
“พวกเราเมื่อไหร่จะกลับบ้านกัน”
ซูจิ่นอวี๋เอ่ยถามอีกครั้ง: “เราจะกลับบ้านกันเมื่อไหร่”
“เร็ว ๆ นี้แล้ว อีกเดี๋ยวสอบเลื่อนชั้นก็เสร็จ แล้วก็ได้กลับบ้าน!” เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น
ออกมาคราวนี้ก็นานแล้ว เขาก็อยากกลับเจียงหลิงเหมือนกัน
“ดี!”
ซูจิ่นอวี๋พยักหน้า แววตาฉายประกายแห่งความคาดหวังอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น
ถ้าบอกว่าตอนนี้เธออยากไปที่ไหนมากที่สุด ก็คงจะเป็นเจียงหลิงอย่างไม่ต้องสงสัย…
ทั้งสองเดินวนรอบหนึ่ง แล้ววกกลับมายังบ้านไม้
นอนลงบนเตียง เจียงเสี่ยวไป๋อดถอนหายใจเล็กน้อย: “ขาดไปแค่เสียงฝน ไม่งั้นคงสมบูรณ์แบบแล้ว…”
พูดไป เจียงเสี่ยวไป๋ก็นึกอะไรขึ้นได้ หันไปทางซูจิ่นอวี๋ในอ้อมกอด: “กระท่อมหญ้าหลังนี้ฝนไม่รั่วใช่ไหม”
“ว่าไงล่ะ” ซูจิ่นอวี๋ย้อนถาม
“จะรั่วหรือไม่รั่วก็เถอะ ยังไงเธอก็อยู่กับฉันนี่…”
เจียงเสี่ยวไป๋เผยยิ้ม ปลายนิ้วแตะเบา ๆ บนริมฝีปากแดงชวนมองนั้น