วันรุ่งขึ้นมาถึง
เจียงเสี่ยวไป๋ตื่นเช้าเช่นเคย
ตอนมาถึงห้องน้ำ เพิ่งผลักประตูเข้าไป ก็เห็นเงาร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ในมือถือดินสอเขียนคิ้วอยู่
"ซานซาน เธอมาได้จังหวะเลย ฉันเขียนไม่สวย ช่วยทำให้หน่อยสิ!"
จีเฟิ่งซีพูดพลางโบกมือเรียกเจียงเสี่ยวไป๋
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงัก รู้ว่าคนนี้จำคนผิดแล้ว
ระหว่างที่เขาคิดว่าจะพูดอะไรดี ก็เห็นจีเฟิ่งซีหันหน้ามา พลางยื่นดินสอเขียนคิ้วให้ ส่วนดวงตาคู่งามใสกระจ่างนั้นก็หลับลงแล้ว
เดิมเจียงเสี่ยวไป๋ตั้งใจจะพูดอะไร แต่พอเห็นสภาพนี้ สุดท้ายก็รับมา
เขาแต่งหน้าไม่เป็น แต่เขียนคิ้วเขาเคยเรียนมา
ใช่ ไม่ใช่แค่เคยเรียน แต่ยังเชี่ยวชาญมากด้วย
เรื่องนี้มาจากการวาดภาพของเขา
ต้องรู้ว่าคิ้วของหญิงงามคือตำแหน่งสำคัญที่สุดในม้วนภาพ
คือจุดที่แต้มให้มีชีวิต
เขียนดี ก็มีชีวิตชีวา
เขียนไม่ดี ก็จะดูบกพร่อง
ดังนั้นตอนนั้นเขาจึงทุ่มเทกับเรื่องเขียนคิ้วไม่น้อย
ของจริง เขายังไม่เคยลอง
จะลองดูดีไหมนะ?
ระหว่างครุ่นคิด เขามองคิ้วเรียวสวยของจีเฟิ่งซี แล้วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็รับดินสอเขียนคิ้วนั้นมา
เข้าใกล้จีเฟิ่งซี เริ่มลงมือเขียน
ระหว่างนั้นตั้งใจและละเอียดลออ
จีเฟิ่งซีหลับดวงตางาม สีหน้าแฝงความสงสัยนิดหน่อย ทำไมรู้สึกว่าไม่เหมือนกับที่ซานซานเคยทำให้ก่อนหน้านี้เลย?
จึงลืมดวงตางามขึ้นมา
เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าจริงจังกำลังช่วยเธอเขียนคิ้ว ก็ชะงักไปทันที