"เอ๊ะ!"
เมื่อได้ยินคำพูดที่เด็ดขาดของเจียงเกอ เจียงเสี่ยวไป๋ก็อดไม่ได้ที่จะตะลึงไปอีกรอบ
เมื่อมองดูสีหน้าที่มุ่งมั่นของเจียงเกอบนใบหน้า เขาก็อ้าปากพูดว่า "ผมมีภรรยาแล้ว!"
"ฉันรู้!"
เจียงเกอพยักหน้าเบา ๆ "สองคน!"
"ไม่ สิบกว่าคน!"
เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ยขึ้น
ฝีเท้าของเจียงเกอหยุดลงทันที จ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความประหลาดใจ สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นแดงก่ำในที่สุด "แกเป็นหมูหรือไง?"
เจียงเสี่ยวไป๋มุมปากกระตุก โดนตอบกลับจนพูดอะไรไม่ออก
"ผู้ชายไม่ใช่ของดีจริง ๆ ด้วย!"
เจียงเกอพูดเย็นชาเพียงประโยคเดียว พูดจบก็เดินไปข้างหน้า
"แล้วยังจะตามอีกไหม?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองเงาหลังของเจียงเกอ ยิ้มอย่างจนใจ
"ตามสิ!"
เสียงของเจียงเกอดังขึ้น เธอเอามือไพล่หลัง หันข้างมามองเจียงเสี่ยวไป๋แวบหนึ่ง "แต่ถ้าตามทันล่ะก็ ของที่ฉันเป็นหนี้แกอยู่จะไม่คืนให้นะ!"
ใช่ เธอยังเป็นหนี้เจียงเสี่ยวไป๋เรื่องยา และยังเป็นหนี้หม้อต้มยาสองใบอีก
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินก็ทำได้แต่ยิ้มขื่น
วางแผนกันได้ดีจริง ๆ
แต่เขาก็ไม่เคยใส่ใจอยู่แล้ว
"เอาล่ะ แกกลับไปเถอะ ฉันขอเดินคนเดียว คิดดูว่าจะวางแผนอะไรดี"
เจียงเกอพูดจบก็เร่งฝีเท้าจากไป เหลือเพียงเงาหลังอันงดงามให้เจียงเสี่ยวไป๋
เจียงเสี่ยวไป๋มองตามไปไกล ๆ
ในตอนนั้นเอง ไหล่ของเขาก็หนักอึ้ง แมวเก้าหางก็กระโดดลงมา "พูดตามตรง ฉันชอบนิสัยของผู้หญิงคนนี้จริง ๆ นะ"
"มาเถอะ ยังไงเราก็ไม่ขาดคนหนึ่งคนสองอยู่แล้ว!"