“นาย...นายกล้าเคาะหัวพี่สาวฉัน!”
เจียงหยางกลับมาสติได้ รีบกระโดดออกมา แล้วมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความโมโห “แบบนี้ก็เกินไปหน่อยแล้วนะ!”
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วยิ่งรู้สึกเก้อเขินมากขึ้น
“ทำไมไม่พูดล่ะ?”
เจียงหยางเห็นเจียงเสี่ยวไป๋เป็นแบบนี้ ยิ่งโมโหหนักขึ้น “ฉันยอมรับว่านายเก่งมาก แต่นายจำไว้ คนนอกยังมีคนนอก ฟ้านอกยังมีฟ้า ยังไงก็เถอะ เรื่องที่นายจะหมั้นกับพี่เจียง ฉันจะคัดค้านจนถึงที่สุด...”
พูดจบ เจียงหยางก็หันไปมองเจียงเฟิ่งหยวนกับประมุขตระกูลผู้เฒ่า พูดว่า “ปู่ ทวด ผมมีเรื่องจะพูด!”
“มีเรื่องเดี๋ยวค่อยพูดลงไปเถอะ!”
เจียงเฟิ่งหยวนห้ามเจียงหยางไว้
แต่เจียงหยางไม่ได้ถอยลงไป ยืนอยู่ตรงนั้นแล้วพูดต่อ “จริงๆ แล้วพี่เจียงมีคนในใจอยู่แล้ว คนคนนั้นก็เก่งไม่แพ้กัน ผมว่าสมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว”
“ตอนนี้เขาดำรงตำแหน่งสูงส่ง เป็นทั้งเจ้าสำนักยาและเจ้าสำนักไฟแห่งสำนักเซียนหยี่ และเขาก็แซ่เจียงด้วย ถึงจะมาจากต่างโลกแต่ก็เป็นคนตระกูลเจียงของเรา!”
“ผมรู้ว่าที่พูดไปพวกท่านอาจไม่เชื่อ เขาชื่อเจียงเสี่ยวไป๋ พวกท่านไปสืบดูได้ จะรู้ว่าที่ผมพูดไม่เกินจริง!”
“เขาแหละคือคู่ที่เหมาะสมกับพี่เจียงของผม!”
คำพูดของเจียงหยางจบลง ทั่วทั้งงานเงียบกริบ
สีหน้าเจียงเฟิ่งหยวนดูแปลก ๆ แต่บนใบหน้าของประมุขตระกูลผู้เฒ่ากลับเผยรอยยิ้มจาง ๆ ออกมา
อันที่จริง ตอนที่เขาขอให้เจียงเสี่ยวไป๋ชี้แนะคนรุ่นใหม่ แล้วเห็นว่าเจียงเสี่ยวไป๋ยังสวมหน้ากากเป็นพิเศษ เขาก็เดาไว้แล้วว่าเจียงเสี่ยวไป๋อาจจะรู้จักกับเจียงหยางและเจียงเกอ