ใช่แล้ว!
ในชั่วขณะนั้น จะเห็นได้ว่าสายหมอกจำนวนมหาศาลพากันพุ่งเข้าหาเขา แล้วแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของเขาทีละสาย
การแทรกซึมนี้ไม่ใช่การทะลุผ่านไป แต่คือการเข้าไปในร่างกายแล้วหยุดนิ่งอยู่ที่นั่น
เจียงเสี่ยวไป๋ตกตะลึง ขณะที่แมวเก้าหางและจินเฟิงก็เบิกตากว้างด้วยความตะลึงเช่นกัน
สายหมอกพวกนั้นมีจำนวนมากมายมหาศาล แห่กันพุ่งเข้าไปในร่างของเจียงเสี่ยวไป๋อย่างไม่ลดละ ดูแล้วน่าตกใจจริงๆ
เขาเดินไปเรื่อยๆ สายหมอกก็พุ่งเข้าไปเรื่อยๆ
กร็อบแกร็บ!
เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกได้ว่าภายในร่างกายของเขากลายเป็นความเย็นสบายไปทั้งหมด พร้อมกับมีความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายออกมาได้
และเมื่อเวลาผ่านไป ไม่รู้ว่าเพราะจำนวนที่พุ่งเข้าไปในร่างกายของเขามากเกินไปหรือไม่ ยังมีพวกที่อยากจะพุ่งเข้าไปอีก แต่พวกนั้นยังไม่ทันได้เข้าไปก็ถูกดีดออกมาซะแล้ว
ดำเนินอยู่เช่นนี้อีกครู่หนึ่ง สายหมอกโดยรอบถึงได้เลือกที่จะยอมแพ้
"เสี่ยวไป๋เอ๋ย ตอนนี้แกรู้สึกยังไงบ้าง?"
แมวเก้าหางมองภาพนี้แล้วอดที่จะถามด้วยความอยากรู้ไม่ได้
ตอนนี้จินเฟิงก็เลิกเล่นกับริบบิ้นสีชมพูเส้นนั้น แล้วหันมามองเจียงเสี่ยวไป๋เช่นกัน
"บอกไม่ถูก!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว แล้วยกมือขึ้น สายหมอกเส้นหนึ่งก็ตกลงบนมือของเขาโดยตรง ไม่ได้ทะลุผ่านไป แค่ผ่านสายหมอกเส้นนี้ เขาก็ราวกับสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของพลังวิญญาณ
มหัศจรรย์มาก
แมวเก้าหางเห็นว่าถามยังไงก็ไม่รู้เรื่อง เลยไม่ถามอีก
สิบนาทีผ่านไปอีกครั้ง คนนำทางคนนั้นก็หยุดฝีเท้าลงแล้วพูดว่า "คุณเจียง ผมส่งคุณได้แค่ถึงตรงนี้แล้ว เชิญคุณเดินต่อไปข้างในได้เลย!"