“โอ้? แขกผู้มีเกียรติ?”
หวงหลิงจิ้งได้ยินคำพูดของหวงหลิงหง สีหน้าประหลาดใจยิ่งขึ้น: “ใครกัน ที่ต้องทำเรื่องยิ่งใหญ่ขนาดนี้?”
“มาจากวิหารศักดิ์สิทธิ์หรือ? หรือมาจากแดนโบราณ?”
“ไม่รู้!”
หวงหลิงหงส่ายหน้า: “พอถึงเวลาก็ได้รู้เอง!”
หวงหลิงจิ้งได้ยินแล้วก็พยักหน้าเบา ๆ แต่ใบหน้าก็ยังเต็มไปด้วยความอยากรู้
คนที่ทำให้พ่อเขาต้องทำขนาดนี้ได้ จะต้องไม่ธรรมดาแน่นอน
...
เวลามาถึงเก้าโมง
เจียงเสี่ยวไป๋ที่กำลังรออยู่ในลานบ้าน เห็นคนรับใช้คนหนึ่งเดินมา
สายตาของคนรับใช้คนนั้นหยุดอยู่ที่เขา แล้วพูดด้วยความนอบน้อม: “คุณเจียง นายท่านเชิญคุณไปที่ศาลาหลัง!”
เมื่อพูดถึงศาลาหลัง สีหน้าของคนรับใช้คนนั้นเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
ศาลาหลัง ในความทรงจำของเขา มีแขกนอกวงในได้รับเชิญเข้าไปไม่เกินสามครั้ง
ไม่คิดว่าชายหนุ่มคนนี้จะได้รับเชิญไปด้วย
“ช่วยนำทางด้วย!”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพยักหน้า
คนรับใช้ได้ยินแล้วก็ไม่พูดอะไรมาก นำหน้าเดินออกไป ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋เดินตามหลัง
ในเวลานี้ สายตาของเขาไหววูบ
สิ่งที่คิดมีเพียงสิ่งเดียว
องค์ชายสองคนนั้นคงไม่อยู่ใช่ไหม?
ถ้าอยู่ จะแก้ปัญหายังไงดี?
เมื่อเวลาผ่านไป สภาพแวดล้อมรอบข้างเริ่มเปลี่ยนไป
ต้นไม้สองข้างทางเริ่มมากขึ้น เชื่อมโยงกันเป็นทางเดิน
ยิ่งเดินลึกเข้าไป เจียงเสี่ยวไป๋ก็สัมผัสได้ถึงความชื้นในอากาศ เขาประหลาดใจ แล้วก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างรวดเร็ว