เวลาผ่านไปรวดเร็ว
วันศุกร์มาถึงในพริบตา
เช้าวันนั้นเจียงเสี่ยวไป๋เข้าร่วมการประชุมครู
เนื้อหาการประชุมคือ ใกล้สอบแล้ว วันเสาร์อาทิตย์จะไม่มีการหยุดอีกต่อไป และตารางเรียนจะถูกจัดใหม่
เจียงเสี่ยวไป๋ถือว่าโชคดี วันเสาร์ไม่มีสอน ได้หยุดพักหนึ่งวัน
เย็นวันนั้นหลังเลิกเรียน เจียงเสี่ยวไป๋และอูชิงจู๋มาถึงลานจอดรถด้วยกัน
“คุณอู ตอนนี้คุณนั่งแท็กซี่กลับดีไหม?”
เจียงเสี่ยวไป๋เพิ่งขึ้นรถ มองอูชิงจู๋ที่กำลังจะขึ้นนั่งข้างคนขับก็อดพูดไม่ได้
“อ้อ…”
อูชิงจู๋กระพริบดวงตาสีฟ้า แล้วลงจากรถ
เจียงเสี่ยวไป๋แปลกใจนิดหน่อย ผู้หญิงคนนี้ทำไมวันนี้เชื่อฟังจัง?
ขณะที่เขากำลังจะสตาร์ทรถพุ่งออกไป ประตูฝั่งคนขับก็ถูกเปิดออก
“หมายความว่าไง?”
เจียงเสี่ยวไป๋มองอูชิงจู๋ด้วยความสงสัย
“ฉันวางยาพิษ!” อูชิงจู๋พูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสีหน้าจริงจัง
“อย่าล้อเล่น!” เจียงเสี่ยวไป๋ทำหน้าไม่เชื่อ
“จริง ๆ!” อูชิงจู๋ย้ำอีกครั้ง
เจียงเสี่ยวไป๋อ้าปากกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ ๆ ก็รู้สึกเวียนหัว แล้วก็ฟุบลงบนพวงมาลัย
อูชิงจู๋มองเจียงเสี่ยวไป๋ที่เป็นเช่นนั้น ดวงตาสีฟ้าฉายแววขำเล็กน้อย
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่
เจียงเสี่ยวไป๋ค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา เมื่อลืมตาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนโซฟา
หันไปมองด้านข้าง อูชิงจู๋นั่งอยู่บนโซฟา ถือถ้วยชาในมือ
เจียงเสี่ยวไป๋คลำเสื้อผ้าตัวเองตามสัญชาตญาณ มองไปรอบ ๆ ก็รู้ว่าตัวเองอยู่ในที่พักของอูชิงจู๋