“กลับไปบอกเจ้านายพวกแก อย่ามายุ่งกับฉัน ไม่งั้น…เรื่องใหญ่แน่!”
ปลอกกระสุนสี่นัดตกพื้น เจียงเสี่ยวไป๋มองสามคนนั้นแล้วเดินออกไปด้านนอก
ทั้งสามมองหน้ากัน หลังจากเจียงเสี่ยวไป๋จากไปแล้ว พวกเขาถึงได้ออกจากที่นั่น
กลับถึงหมู่บ้านเทียนสุ่ยลี่เฉิง หกโมงครึ่ง
ซื้อผักสดเนื้อสดมานิดหน่อย เขากลับถึงบ้าน
และขณะที่เขาเพิ่งเปิดประตูฝั่งตรงข้าม หลู่เสี่ยวหยู่ก็พุ่งเข้าไปราวกับลมกรด
“เอ่อ…”
เจียงเสี่ยวไป๋อึ้งไป ก่อนจะยิ้มขำอย่างจนใจ
เด็กคนนี้…
หวังเชี่ยนเชี่ยนเดินตามหลังมา: “ขอทางหน่อย…”
เจียงเสี่ยวไป๋งง
นี่บ้านใครกันแน่?
เขาได้แต่ส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะถือผักเข้าครัว
ทำกับข้าวเสร็จ เห็นหลินซืออวิ๋นยังไม่วี่แววจะกลับมา เขาจึงมานั่งที่ห้องนั่งเล่นชั่วคราว
เพิ่งนั่งลง หลู่เสี่ยวหยู่ก็ขยับเข้ามาใกล้ เอนตัวพิงพนัก แล้วถอดรองเท้าออก วางเท้าที่สวมถุงเท้าผ้าทั้งสองข้างไว้บนตัวเขา จากนั้นก็เอียงหัว มองตากลมโตสวยไปทางทีวี
ท่าทางอิ่มเอมใจสุดๆ
เธอชอบอยู่ใกล้ๆ เจียงเสี่ยวไป๋ ช่วงนี้เจียงเสี่ยวไป๋ไม่อยู่ตลอด
เธออยากโทรหาเจียงเสี่ยวไป๋อยู่หลายครั้ง
แต่…อูชิงจู๋ ห้ามเธอไว้ บอกว่าเจียงเสี่ยวไป๋มีธุระต้องจัดการ เธอเลยได้แต่อัดอั้นไว้
เจียงเสี่ยวไป๋ยักไหล่อย่างจนใจ อยากจะดีดที่เท้านั่นสักทีจริงๆ แต่สุดท้ายก็ยอมแพ้
หันไปมองหวังเชี่ยนเชี่ยนแวบหนึ่ง
“อย่ามองฉัน ฉันไม่สนใจจะวางขาพาดนายหรอก!”
หวังเชี่ยนเชี่ยนเห็นท่าทีของเจียงเสี่ยวไป๋ หน้าแดงเล็กน้อย หันหลบ แล้วเบี่ยงขาทั้งสองข้างของตัวเองไปอีกทาง
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงัก