"โอ้?"
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นชายชราผู้นี้ตื่นเต้นขนาดนั้น ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง พอตั้งสติได้ เขาก็นึกอะไรบางอย่างออก
ชายชราคนนี้เขาไม่รู้จัก
แต่ทำไมเขาถึงโกรธขนาดนี้ แม้แต่ฆ่าเขายังไม่อาจลบความแค้นได้
ประการที่สอง กลิ่น!
สิ่งที่เขานึกได้ก็คือระเบิดที่ทำขึ้นเมื่อตอนนั้นนั่นแหละ
แต่เขายังไม่ทันได้พูด แมวเก้าหางก็หัวเราะลั่นขึ้นมาว่า "ฮ่า ๆ ขำตายเลยว่ะ!"
"เสี่ยวไป๋เอ๊ย ไอ้แก่ตัวเล็กนี่คงเป็นคนของสมาคมฟู่เป่าล่ะสิ! ระเบิดที่ส่งไปตอนนั้นคงถูกเขาแกะดูแล้วใช่ไหม?"
"ฮ่า ๆ ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ยังไม่หายอีกเหรอ!"
แมวเก้าหางหัวเราะจนตัวงอไปเลย
เจียงเสี่ยวไป๋มองชายชราที่สีหน้าหนักขึ้นเรื่อย ๆ ก็รู้สึกแปลก ๆ เหมือนกัน
กลิ่นของมูลม้าและน้ำม้ามันรุนแรงจริง ๆ
ระหว่างที่เขาคิด ตัวแทนชายชราอีกสามคนจากสมาคมการค้าอื่นก็ทำหน้าตะลึงพร้อมกัน
พวกเขารู้ว่าชายชราจากสมาคมฟู่เป่ามีกลิ่นตัว
แต่ไม่เคยรู้ว่ากลิ่นนั้นมาจากไหน
ตอนนี้คำพูดของแมวเก้าหางดูจะให้คำตอบได้
เป็นฝีมือของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ที่คณะกรรมการตัดสินคนนี้หรือ?
ทั้งสามคนแสดงสีหน้าตกตะลึง
อีกอย่าง เจียงเสี่ยวไป๋...
ไม่ใช่คนที่ทำเมืองทั้งเมืองฮือฮาเมื่อไม่กี่วันก่อนหรือไง?
ตอนนี้เขามานั่งอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
"ฮ่า ๆ ไม่ไหวแล้ว ขำจะตายอยู่แล้ว เสี่ยวไป๋เอ๊ย ปล่อยหางฉันเถอะ ฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว กลิ่นมันแรงเกินไป"
"ใช่ ๆ ฉันไปก่อนละ!"
จินเฟิงพูดจบก็กระพือปีกบินหนีไป