“เอาละ งานศักดิ์สิทธิ์สิ้นสุดลงแล้ว!”
เสียงของจีหย่งจือดังขึ้น “ใครอยากอยู่ต่ออีกสักสองสามวันก็อยู่ได้ ถ้าอยากกลับ วันนี้กลับได้เลย!”
เสียงสิ้นลง ผู้คนที่อยู่ตรงนั้นต่างมองหน้ากัน
สุดท้าย สายตาต่างก็หันไปมองเจียงเสี่ยวไป๋แวบหนึ่ง แล้วเลือกกลับ
แต่ตอนกลับ ใบหน้าล้วนมีรอยยิ้มขมขื่น
ถูกกระแทกใจเข้าให้
และถูกกระแทกใจอย่างแรง
คำว่าเงามืด พวกเขาเข้าใจความหมายที่ลึกซึ้งที่สุดแล้ว
อย่าถามว่าพื้นที่ของเงามืดนั้นใหญ่แค่ไหน
ถามก็คือวัดไม่ได้
เมื่อคนในบริเวณนั้นน้อยลงเรื่อยๆ เจียงเสี่ยวไป๋มองจีหย่งจือแล้วพูดว่า “งั้นพวกเราก็ไปก่อนนะ!”
“ไปก่อนเถอะ!”
จีหย่งจือพยักหน้าเบาๆ
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่พูดอะไรอีก โบกมือให้พวกสำนักหลู่ แล้วจูงมือจีเฟิ่งซีจากไป
ชายชราตระกูลลี่อุ้มลี่เสี่ยนจงขึ้นมา
ตอนที่เขาเตรียมจะจากไป เสียงเย็นเยียบของเฮ่อหยางก็ดังขึ้น “จำไว้ หนึ่งสัปดาห์ ถ้าไม่มีคำตอบ หนึ่งสัปดาห์ให้หลัง พวกเราตำหนักหลบซ่อนโลกจะประกาศสงครามกับตระกูลลี่อย่างเป็นทางการ!”
ชายชราคนนั้นสีหน้าเปลี่ยนไป พยักหน้าแล้วอุ้มลี่เสี่ยนจงจากไป
ตอนนี้ สี่คนจากตำหนักหลบซ่อนโลกมาถึงข้างชายชราที่ต่อสู้กับเจียงเสี่ยวไป๋
มองรอยดาบที่ลำคอ ทั้งสี่ยังคงรู้สึกหวาดหวั่น
“ชิวเหลียงนี่ราคาไม่เบาเลยนะ?”
“อืม ส่งไปที่นั่น แลกเงินได้ไม่น้อย…”
“เอาตัวไปเถอะ!”
พูดพลาง สายตาของทั้งสามก็จับจ้องไปที่เหวินเอ้อ “เจ้าออกไปก่อนเถอะ!”