ให้คุกเข่าขอโทษ?
แล้วก็ยอมเสียแขนสองข้าง?
เจียงเสี่ยวไป๋ได้แต่หัวเราะกับเรื่องนี้
สภาการค้าซิ่งหลัวนี่ดูเหมือนจะยังแยกแยะสถานการณ์ไม่ออกจริง ๆ
คิดว่าฝั่งเขาเป็นฝ่ายอ่อนแองั้น?
สำนักซือ และสำนักอี้วู่ออกมาเพื่อปกป้องเขางั้น?
ให้ตายสิ!
เขาจำเป็นต้องให้ใครปกป้องด้วย?
ระหว่างที่สายตาของเขาเย็นชาลง ผู้คนรอบข้างต่างก็ตะลึงไปชั่วขณะ
เมื่อได้สติ ก็มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นมา
"ไอ้หมอนี่กล้าเก่งจริง!"
"กล้าพูดกับท่านอาจารย์แบบนั้นได้ยังไง?"
เจียงเสี่ยวไป๋กล้าพูดกับท่านอาจารย์ของสำนักซือด้วยน้ำเสียงแบบนั้น?
แล้วยังจะพาคนออกไปทันที?
แล้วยังบอกอีกว่าอย่าเข้ามายุ่ง?
ถึงกับพูดว่าอย่าโทษเขาที่ไม่เกรงใจ?
ถึงแม้สภาการค้าซิ่งหลัวจะพูดได้แค่ว่าล่วงเกิน
ความหมายมันต่างกันมากทีเดียว
เขากล้าดียังไง?
ท่านลู่กับผู้หญิงคนนั้นสีหน้าดูจริงจัง สบตากันและกัน ดูเหมือนจะไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น
แม้แต่เฟิ่งเยียนเหยาโหลนที่อยู่ใต้ร่างของหลัวเลี่ยก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เจียงเสี่ยวไป๋กล้าพูดแบบนั้น?
เบื้องหลังของเขาดูเหมือนจะแข็งแกร่งกว่าที่คิด
ส่วนไต้อหนานได้ยินที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดแล้ว ก็รู้สึกใจสั่น
หันไปมองเจียงเสี่ยวไป๋ ดูเหมือนจะอยากพูดอะไรแต่ก็ไม่พูด
สุดท้ายลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็ถอนหายใจ ไม่พูดอะไรอีก หันไปมองหลัวเลี่ยอีกครั้ง โบกมือแล้วพาคนถอยออกไป
หลัวเลี่ยพูดแบบนั้น ต่อให้เขาอยากจะช่วยพูดอะไร ก็คงทำไม่ได้แล้ว