“จุดไหนเหรอ?”
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของเจียงเฟิ่งเซียนก็รู้สึกสงสัยขึ้นมาทันที
“ว่ากันว่าพลังของกู่มันส่วนใหญ่ต้องพึ่งพาเส้นชีพจรเป็นตัวค้ำจุนนะ!”
เจียงเฟิ่งเซียนมองเจียงเสี่ยวไป๋พลางพูด “จำนวนเส้นชีพจรนี่แหละคือตัวแทนของพรสวรรค์!”
พูดไปพลาง เจียงเฟิ่งเซียนก็มองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วถามว่า “นายเปิดเส้นชีพจรได้กี่เส้นแล้ว?”
เมื่อกี้ตรงกลางคิ้วของเจียงเสี่ยวไป๋ปรากฏสี่ดาวขึ้นมาเลย
นั่นหมายความว่าตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋ได้รับสืบทอด เส้นชีพจรได้รวมตัวกันแล้ว สุดท้ายภายใต้การกระตุ้นของเจ้าหมีใหญ่ มันเลยเข้ากันกับร่างกายได้ดีขึ้น เพราะงั้นตอนนี้น่าจะเปิดได้แล้วสิ
“เอ่อ...”
เจียงเสี่ยวไป๋ฉงนเล็กน้อย
เขาจึงพูดว่า “เดี๋ยวนะ ขอดูก่อน!”
พูดจบเขาก็หลับตา เปิดการตรวจสอบภายในโดยตรง
ครู่หนึ่งต่อมา เจียงเสี่ยวไป๋ก็ลืมตา สีหน้าดูแปลก ๆ
“เป็นไง มีอะไรเปลี่ยนไป?”
แมวเก้าหางเห็นเจียงเสี่ยวไป๋เป็นแบบนั้นก็อดสงสัยถามไม่ได้
“เปล่า!”
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว มองเจียงเฟิ่งเซียนด้วยท่าทางพิกล “นี่คุณจำผิดรึเปล่า?”
“จำผิด?”
เจียงเฟิ่งเซียนอึ้งไป สีหน้ามีความคลางแคลง “หรือว่าราชวงศ์จะต่างออกไป?”
ว่าแล้วเจียงเฟิ่งเซียนก็มองเจียงเสี่ยวไป๋ “เอาเป็นว่านายไปหาคำตอบเอาเองเถอะ ฉันก็งงเหมือนกัน แต่ฉันจำได้ว่ากู่มันมีอะไรพวกเส้นชีพจรนี่แหละ!”
เจียงเสี่ยวไป๋ใคร่ครวญ สุดท้ายก็พยักหน้า
“ท่านผู้เฒ่า ที่ท่านตามหายาเม็ดมันเพื่ออะไรเหรอ?”
เจียงเสี่ยวไป๋ถามเจียงเฟิ่งเซียนด้วยความสงสัยในตอนนี้