"หืม? งั้นแค่ไหนถึงเรียกว่าสนิทล่ะ?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองคนแก่ด้วยท่าทีสนใจใคร่รู้
"เม็ดมานสิบเม็ด!"
ตาแก่ผมขาวมองเจียงเสี่ยวไป๋ เอ่ยปากว่า "ขอแค่เจ้าให้เม็ดมานสิบเม็ดแก่ข้า พวกเราก็ถือว่าสนิทกันแล้ว! อย่างนี้ ข้าก็บอกสิ่งที่ข้ารู้ให้เจ้าได้!"
พูดพลาง ตาแก่ผมขาวมองเจียงเสี่ยวไป๋ "นี่...ไม่เกินไปใช่ไหม?"
"ไม่เกินไป!"
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบ "แต่ฉันว่าที่นายบอกนี่มันเป็นการค้ามากกว่า ว่ามั้ย?"
"ไม่ เม็ดมานสิบเม็ดแค่ทำให้ข้าจดจำเจ้าแม่นเท่านั้น!"
ตาแก่ผมขาวมองเจียงเสี่ยวไป๋ เอ่ยปาก "ไม่เกี่ยวกับการค้า!"
"เฮ้อ น่าเสียดาย เม็ดมานหมดแล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้า "ไม่เหลือสักเม็ดเดียว ไม่งั้นฉันให้แกจริง ๆ นะ"
ตอนนั้นเม็ดมานแตกกระจายหมด กลายเป็นพลังงานตีเข้าไปในร่างเขา ไม่เหลือสักเม็ด
ต่อให้อยากให้ ก็ช่วยไม่ได้
"หมดแล้ว?"
ตาแก่ผมขาวฟังจบคิ้วขมวด สุดท้ายส่ายหน้า "ถ้างั้นข้าคงได้แต่บอกว่าอยากช่วยแต่ก็สุดวิสัย! ดื่มชาถ้วยนี้ให้หมด แล้วก็ออกไปจากที่นี่เถอะ!"
พูดจบ ตาแก่ผมขาวก็หยุดแล้วพูดต่อ "แน่นอน ถ้าเจ้าถือดีว่าฝีมือสูง ก็ฆ่าข้าได้ แต่จะหวังให้ข้าเผยข่าวคราวออกไป อย่าหวังเลย!"
"ฉันมีความสามารถในการดึงความทรงจำ"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้นช้า ๆ "ไม่รู้ว่านายเชื่อไหม?"
ตาแก่ผมขาวได้ยิน คิ้วก็ขมวดขึ้นอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
ดึงความทรงจำ?
มีความสามารถแบบนี้ด้วยเหรอ?