"ตำหนักสูงสุด?"
จีเฟิ่งซีฟังคำพูดของซานซานแล้วรู้สึกประหลาดใจ
ตำหนักสูงสุดเป็นเขตพักอาศัยของแขกที่พิเศษที่สุด
ผู้ที่ต้องการเข้าพัก จะต้องฝ่าด่านกระบี่บุปผาก่อน หลังจากถูกบั่นทอนกำลังไปแล้ว ยังต้องตีกลองที่อยู่ด้านบนให้ดังอีกด้วย
และกลองก็ทำจากวัสดุพิเศษ
หากไม่มีกำลังความสามารถระดับหนึ่ง จะไม่มีทางทำได้แน่นอน
ฝีมือของเจียงเสี่ยวไป๋เป็นอย่างไร นางรู้ดี จึงเอ่ยถามขึ้นว่า "เจ้าแน่ใจหรือว่าอีกเจ็ดตระกูลไม่ได้ยึดครอง?"
"แน่ใจ!"
ซานซานพยักหน้าเบาๆ
จีเฟิ่งซีครุ่นคิด ดวงตากระจ่างใสกระพริบถี่พลางกล่าวว่า "ไป ข้าไปดูกันหน่อย!"
พูดจบก็ตั้งท่าจะเดินออกไป
ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ความเป็นไปได้ที่เจียงเสี่ยวไป๋จะเข้ายึดครองก่อนก็สูงมากทีเดียว
แต่เพิ่งเดินได้สองก้าว ก็ถูกซานซานดึงตัวไว้
"คุณหนู ฝั่งนั้นท่านไปไม่ได้นะเจ้าคะ ท่านรอก่อนเถิด รอให้รายชื่อในวันพรุ่งนี้ออกมา ทุกอย่างก็รู้หมดแล้วไม่ใช่หรือ!"
ซานซานเม้มปากยิ้ม
จากตรงนี้ก็พอจะเห็นได้ว่าจีเฟิ่งซีร้อนใจแค่ไหน
แต่ยิ่งถึงตอนนี้ ยิ่งควรตั้งสติ
"ยังต้องรอถึงพรุ่งนี้อีกหรือ..."
จีเฟิ่งซีรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์นัก
"นอนหลับสักตื่น พรุ่งนี้ก็มาถึงแล้ว!"
ซานซานปลอบโยน
จีเฟิ่งซีถอนหายใจ สุดท้ายก็พยักหน้า...
...
คืนนั้นไม่มีอะไร
วันรุ่งขึ้น ตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋ตื่น ก็ต้องสะดุ้งโหยง
ใช่แล้ว อีกฝั่งหนึ่งของห้อง มีสตรีหกคนยืนอยู่ในห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้