“ข้างนอกมีอะไรหรือเปล่า?”
เมื่อได้ยินคำพูดของหญิงสาว เจียงเสี่ยวไป๋ก็มีสีหน้าฉงนสนเท่ห์เต็มที่
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ลุกขึ้นยืน และเดินมุ่งหน้าไปทางด้านนอกเช่นกัน
หญิงสาวทั้งหกคนมองเห็นดังนั้น ก็รีบเดินตามไปติด ๆ ทันที
และระหว่างที่เจียงเสี่ยวไป๋นำหน้าเดินออกไป ด้านหน้าประตูจวนองค์รักษ์ ผู้คนมากมายก็มาชุมนุมรวมตัวกัน
คนจำนวนมากนี้ไม่เพียงแต่มีสกุลประตูพิสดาร แต่ยังรวมถึงสกุลใหญ่ ๆ จากภายนอกอีกด้วย
ตอนนี้ จุดประสงค์ที่คนเหล่านี้มาที่นี่ก็ง่ายมาก คือมาดูเรื่องสนุก
เหตุผลว่าทำไม ก็ง่ายนิดเดียว
สกุลประตูพิสดารกลับไม่มีสักสกุลที่ได้พักในจวนองค์รักษ์ แต่กลับถูกคนนอกชิงตัดหน้าไปน่ะหรือ?
ฮ่า ๆ อย่างนี้ก็น่าสนุกสิ
“สามี ท่านว่าคนที่เข้าไปข้างใน จะใช่หรือเปล่า...”
ไกลออกไป เซี่ยงเช่อมองไปที่จวนองค์รักษ์แวบหนึ่ง แล้วในที่สุดก็มองไปที่ตัวเซี่ยงฉู่
“ไม่ต้องคิดเลย ต้องเป็นเขาแน่!”
เซี่ยงฉู่ตอบอย่างมั่นใจ
ใช่ นอกจากเจียงเสี่ยวไป๋ที่กล้าทำแบบนี้แล้ว เขาก็นึกถึงใครอื่นไม่ออกอีก
และระหว่างที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่ ในฝูงชนมีว่านฟานมองดูข้างใน ข้างกายเขายังมีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่
ชายหนุ่มคนนั้นร่างสูงใหญ่ บึกบึนน่าเกรงขาม
กอดอก จ้องมองไปทางจวนองค์รักษ์
“ท่านว่านซิว คิดว่าเดี๋ยวเรื่องนี้จะลงเอยยังไง?”
ว่านฟานมองไปที่ว่านซิวพลางถาม
คนที่มาชุมนุมกันมากมายขนาดนี้ เป็นสิ่งที่เขาไม่ได้คาดคิดมาก่อน
“เดิมทีในแวดวงสกุลประตูพิสดารมีกฎไม่เป็นลายลักษณ์อักษรอยู่อย่างหนึ่ง คือเรียงลำดับตามก่อนหลัง แล้วเข้าไปท้าด่านตีกลอง!”