มาถึงวิทยาลัย
ช่วงสายเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ไปไหนเลย อยู่กับฮั่วเฉินที่ฝั่งพลังเหนือธรรมชาติ
ยามเที่ยงมาถึง
ขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋นั่งกินข้าวกับจู่เหลียง จู่ ๆ ซานซานก็รีบวิ่งเข้ามา พอสายตาจับจ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้าก็เต็มไปด้วยความร้อนรน เอ่ยว่า: “คุณเจียง คุณหนูของฉันจู่ ๆ ก็กำเริบขึ้นมา!”
สิ้นเสียง เจียงเสี่ยวไป๋กับจู่เหลียงก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกัน
“กำเริบ?”
เจียงเสี่ยวไป๋สีหน้าเปลี่ยนไป ว่า: “เกิดอะไรขึ้น?”
“ฉันก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกัน!”
ซานซานทำท่าเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ ใบหน้าร้อนรน ว่า: “คุณตามฉันไปดูเถอะ!”
“ได้!”
เจียงเสี่ยวไป๋เพิ่งเดินไปได้สองก้าว จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ หันไปทางจู่เหลียงที่กำลังจะตามมาเช่นกัน ว่า: “นายอยู่ที่นี่แหละ ช่วยฉันอารักขาฮั่วเฉิน!”
พูดจบก็ไม่พูดอะไรต่อ รีบตามซานซานออกไปอย่างรวดเร็ว
จู่เหลียงเดิมทีอยากจะตามไปด้วย แต่พอนึกถึงคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ ในที่สุดก็หยุดฝีเท้า สายตามองไปที่ฮั่วเฉินที่กำลังกินข้าว
คิ้วขมวดเล็กน้อย สุดท้ายก็อยู่ต่อ
เขาเป็นคนจากตระกูลลับ กลับถูกคนจากแพทย์โบราณสั่งเสีย
แถมยังปฏิเสธไม่ได้อีก
ความหงุดหงิดนั้นหลีกเลี่ยงไม่ได้เลย!
อีกด้านหนึ่ง เจียงเสี่ยวไป๋ตามซานซานมาถึงบ้านไม้ ก็เดินตรงเข้าไปในห้อง
ซานซานเดิมกะว่าจะตามเข้าไปด้วย แต่กลัวว่าตัวเองจะเข้าไปรบกวน สุดท้ายเลยอยู่เฝ้าหน้าห้อง
ส่วนในห้อง หลังจากเจียงเสี่ยวไป๋เข้ามา สายตาก็จับจ้องไปที่เฟิ่งซี