“ไม่!”
กงหนิงแววตาเย็นชา ส่ายศีรษะ
“อ้อ!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าพลางฟาดฝ่ามือเข้าใส่อีกครั้ง แรงมหาศาลจนกงหนิงกระอักเลือด
“คราวนี้ล่ะ?”
“ได้ยินนิดหน่อย!”
กงหนิงเช็ดรอยเลือดที่มุมปาก แววตาเย็นชายิ่งกว่าเดิม
พลังมหาศาลแฝงตัวอยู่ ให้ความรู้สึกเหมือนจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ
เจียงเสี่ยวไป๋ยกมือขึ้น เดิมทีจะฟาดฝ่ามือใส่กงหนิงอีก แต่กลับเห็นแววตาทนไม่ได้ของกงเซิน
สูดหายใจลึก
เจียงเสี่ยวไป๋มองกงเซินแล้วพูดตรงๆ ว่า “ผู้อาวุโสกง ครั้งนี้ไม่ใช่ข้ายั่วยุเขา แต่เขาเองที่อยากให้ข้าตาย!”
“ข้ารู้!”
กงเซินพยักหน้า สีหน้าห่อเหี่ยวยิ่งกว่าเดิม
“รู้ก็ดีแล้ว!”
เจียงเสี่ยวไป๋แววตาเย็นชา มือขวาขยับ จิ้มลงไปที่กลางอกของกงหนิง
แต่ในจังหวะจวนตัวนั้นเอง กงหนิงก็ระเบิดพลังออกมา
ท่ามกลางพลังมหาศาลที่แผ่ซ่าน เขาคว้าข้อมือของเจียงเสี่ยวไป๋ไว้
เจียงเสี่ยวไป๋ค่อนข้างประหลาดใจ
สายตามองไปรอบๆ แล้วเอ่ยว่า “ถอยไปให้หมด ผู้ชายคนนี้คือภัยอันตราย!”
สิ้นเสียง ผู้คนในที่นั้นก็รีบถอยออกไป เปิดพื้นที่ว่างกว้างขวาง
“อาจารย์ไม่ต้องห่วง!”
จีเฟิ่งซีเดินมาหยุดข้างเฉิงหยวิ่น กระซิบเบาๆ แล้วดวงตากระจ่างของนางก็มองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋ “เขาแข็งแกร่งมาก!”
เจียงเสี่ยวไป๋เปิดประตูทั้งแปด
สิ่งนี้แม้ในตระกูลฉีเหมินก็หาได้ยากยิ่ง
และนางสังเกตเห็นด้วยว่าเจียงเสี่ยวไป๋ดูเหมือนจะจงใจกระตุ้นกงหนิง