“ไม่เป็นไรแล้ว!”
เจียงเสี่ยวไป๋ลูบหลังเฉิงหยวิ่นเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนลงเล็กน้อย
เฉิงหยวิ่นพยักหน้าพลางยื่นมือไปบีบตัวเจียงเสี่ยวไป๋ทีหนึ่ง
ทำให้เธอเป็นห่วง!
เจียงเสี่ยวไป๋เจ็บจนยิ้มขื่น จากนั้นสังเกตเห็นอะไรบางอย่างจึงกระแอมไอสองครั้ง
เฉิงหยวิ่นชะงัก เงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นสายตาตกตะลึงจากรอบด้าน ต่อให้จิตใจเธอจะหนักแน่นเพียงใด ตอนนี้สีแดงระเรื่อก็คลานขึ้นมาบนใบหน้างาม เธอผละออกจากอ้อมกอดของเจียงเสี่ยวไป๋แล้วก้มหน้าลง
แสดงท่าทางเขินอายราวกับเด็กสาว...
เจียงเสี่ยวไป๋กลับสู่สภาวะปกติอย่างรวดเร็ว เงยหน้าขึ้น สังเกตเห็นจีเฟิ่งซี
ดวงตาใสกระจ่างคู่นั้นจ้องมองเขา
บางทีอาจสังเกตเห็นสายตาเขา เธอจึงหันหน้าหนีไปทางอื่น ความหมายชัดเจนยิ่ง
คุณหนูไม่มีทางถลันเข้าไปเด็ดขาด
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม ขณะนั้นเอง เสียงชราดังขึ้น: “เมื่อกี้ข้าบอกให้เจ้าหยุดมือ เจ้าไม่ได้ยินหรือ?”
เงยหน้ามองไป ก็เห็นสายตาของหานจื่อฟู่จ้องมองกงหนิง ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“หยุดแล้วนี่ เขาไม่ตายไม่ใช่หรือ?”
กงหนิงชี้นิ้วไปทางเจียงเสี่ยวไป๋
ประโยคเดียว ทำให้หานจื่อฟู่เต็มไปด้วยสีหน้าโกรธเคือง
กงเซินที่อยู่ด้านข้างถอนหายใจภายในใจ กงหนิงครั้งนี้ทำเกินไปจริง ๆ
ต่อหน้าปรมาจารย์กว่าสิบคน ยังทำเช่นนี้ ขนาดตัวเขาเองก็ไม่สะดวกจะเข้าไปยุ่ง
“หานจื่อเจี่ยน มานี่เดี๋ยวนี้!”
หานจื่อฟู่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก พูดประโยคเดียวแล้ววางสาย