"เจ้าแดน เตรียมตัวได้เลย ฝ่ายนี้จะเปิดแล้ว!"
เสียงของปี้คงดังขึ้น หลังจากเห็นเจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า จริงๆ แล้วเขายังอยากจะกำชับอีกสองสามประโยค
แต่สุดท้ายก็ไม่เอ่ยปาก เจียงเสี่ยวไป๋ในฐานะเจ้าแห่งป้ายเขตแดน และในเมื่อสามารถรวบรวมดินแดนกู่เจียได้ ก็พิสูจน์ว่ามีสติปัญญาที่เพียงพอ
เขาเชื่อว่าเจียงเสี่ยวไป๋ย่อมรู้ขอบเขตของตัวเอง
ดังนั้นเมื่อพูดจบ เขาก็เลือกเปิดอาร์เรย์ใหญ่ฝ่ายนี้โดยตรง
ชั่วขณะ แสงเจิดจ้าก็กลืนกินทุกสิ่งเบื้องหน้า
ในระลอกคลื่นของลวดลาย พื้นที่ทั้งบริเวณก็บิดเบี้ยวไปมาในทันที
เมื่อทั้งสามคนหายไปจากสายตาของปี้คง สิ่งที่เจียงเสี่ยวไป๋และอีกสองคนเห็นตอนนี้ก็คือความว่างเปล่าอันมืดมิด
รอบตัวพวกเขายังมีแสงป้องกันห่อหุ้มอยู่ชั้นหนึ่ง คอยกั้นพลังมิติอันสุดขั้วโดยรอบทั้งหมดไว้อีกชั้น
เสี่ยวอีไม่มีท่าทีอะไร เธอแค่กอดแขนเจียงเสี่ยวไป๋และพิงอยู่ข้างๆ ใบหน้างดงามเกินมนุษย์ยังคงเต็มไปด้วยความคาดหวัง
แต่ห่าวเจิ้งดูตึงเครียดอย่างชัดเจน ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
ตอนที่ผ่านมาเขาเดินทางไปแดนปีศาจก็ใช้เส้นทางของสมาคมพ่อค้า ปลอดภัย สะดวก และความเร็วก็ไม่ช้า แค่ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ก็ถึงแล้ว
ส่วนอาร์เรย์ส่งผ่านสุสานว่างเปล่า เขาเพิ่งเคยใช้เป็นครั้งแรก
สิบนาที
ใช่แล้ว แค่สิบนาทีเท่านั้น
เมื่อมีเสียงดังปังขึ้น รอบตัวพวกเขาก็เปลี่ยนไปในทันที ห่าวเจิ้งมองไปรอบๆ แล้วกลืนน้ำลายลงคอ
นี่... ถึงแล้วเหรอ?
เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า การเดินทางไปมาระหว่างแดนปีศาจกับจงโจวจะสะดวกขนาดนี้ก็ได้