“มนุษย์?”
เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋พาเสี่ยวอีกับห่าวเจิ้งเดินมาถึงทางเข้า ก็ถูกคนเฝ้าประตูของภัตตาคารหยวนเทียนขวางเอาไว้ซะงั้น
คนเฝ้าประตูนั้นก็มีรูปร่างคล้ายมนุษย์เช่นกัน แต่ยังคงลักษณะเผ่าปีศาจอยู่ หูดูบางยาวผิดมนุษย์
ตอนนี้เขาขมวดคิ้ว มองห่าวเจิ้งแวบหนึ่ง แล้วก็มองเสี่ยวอี โดยเฉพาะเวลาที่สายตามองเสี่ยวอี ชัดว่าแฝงความประหลาดใจ
แต่หลังความประหลาดใจจางหาย สายตาก็ล็อกเป้ามาที่เจียงเสี่ยวไป๋ และในแววตานั้นเปี่ยมไปด้วยความไม่เป็นมิตรอย่างชัดเจน
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปาก เจียงเสี่ยวไป๋ก็ฟาดตบเข้าไปก่อนแล้ว: “พูดได้ไหม? ไม่พูดก็หุบปากซะ!”
“น...นายกล้าตบฉันเหรอ?”
คนเฝ้าประตูหน้าเซื่องไปหมด
คนเฝ้าประตูของภัตตาคารหยวนเทียน ไม่ใช่คนเฝ้าประตูธรรมดาทั่วไปนะ
แม้แต่ทายาทของเผ่าปีศาจชั้นนำมา ก็ยังต้องปฏิบัติเขาอย่างสุภาพ แต่ไอ้นี่มันกลับกล้าตบเขาเนี่ยนะ?
ห่าวเจิ้งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็อึ้งตามไปด้วย
เขาเผื่อใจไว้แล้วว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะเด็ดขาด แต่เด็ดขาดขนาดนี้ แม้แต่เขายังตาค้างเลย
“ตบนาย? ฉันยังจะฟาดนายอีกต่างหาก!”
เจียงเสี่ยวไป๋มองคนเฝ้าประตูที่เซื่องซ้ำ ๆ แล้วฟาดตบเข้าไปอีกครั้ง
“น...นาย...”
คนเฝ้าประตูปิดหน้าตัวเอง หน้าเซื่องค้าง จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ทันที จ้องเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า: “คุณ...คุณไม่ใช่...”
อืม?
เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่พูดอะไร แล้วก็ฟาดตบเข้าไปอีกหนึ่งครั้ง