"ตาย!"
ชายชุดคลุมเห็นว่ามีเพียงเจียงเสี่ยวไป๋กับอูชิงจู๋เท่านั้น ร่างก็พลันพุ่งพรวด พร้อมเสียงที่แฝงไปด้วยสังหารอันไร้ขีดจำกัด
ตำหนักหลบซ่อนโลกมียอดฝีมือระดับจักรพรรดิห้าคน
เขาอยู่ที่นี่นานไม่ได้
เข้ามาใกล้
ชายชุดคลุมยกนิ้วชี้ขึ้น เพียงชั่วพริบเดียวก็เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว
แรงกระแทกที่เหนือจินตนาการพุ่งเข้าใส่เจียงเสี่ยวไป๋
เส้นผมยาวของเจียงเสี่ยวไป๋ปลิวสะบัด ในจังหวะที่เขาผลักอูชิงจู๋ออกไป ดวงตาทั้งสองคู่นั้นเต็มไปด้วยเจตนาแห่งการต่อสู้
เคลื่อนต้านพลังฐาน
ลำแสงกระบี่ทะลักไหล ภายใต้การโจมตีอันยิ่งใหญ่ ระลอกคลื่นสะเทือนไปมา
ในขณะที่ทำลายการโจมตีของอีกฝ่ายได้ เจียงเสี่ยวไป๋ก็พุ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายโดยตรง
คนวาตานาเบะ?
เขาอยากรู้จริง ๆ ว่าคนวาตานาเบะพวกนี้มีวิชาอะไรซ่อนอยู่
"อิอิ เจ้าจิ้งจอกดินตัวน้อย คราวก่อนปล่อยให้แกหนีไปได้ คราวนี้ดูซิว่าแกจะหนีไปไหน!"
ใช่แล้ว ขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋กับคนวาตานาเบะเริ่มปะทะกัน แมวเก้าหางก็ส่งสายตาจับจ้องไปที่จิ้งจอกดินตัวนั้น
ร่างขยายใหญ่ขึ้นพร้อม ๆ กับพุ่งเข้าใส่จิ้งจอกดินอย่างดุดัน
ส่วนทางนี้
ในขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋กับคนวาตานาเบะกำลังต่อสู้กัน พลังฐานโต้กลับก็เริ่มทำงานอย่างคึกคัก
พลังอันแข็งแกร่งทะลักออกมา เห็นได้ชัดว่ามีลำแสงกระบี่อันน่าทึ่งแผ่กระจายออกไป
แต่สิ่งที่ทำให้เจียงเสี่ยวไป๋ประหลาดใจที่สุดคือ ลำแสงกระบี่เหล่านี้เมื่อเข้าใกล้ชายชุดคลุม จะถูกพลังประหลาดบางอย่างปัดเป่าออกไป
เจียงเสี่ยวไป๋สังเกตเห็นสิ่งนี้โดยธรรมชาติ แต่เขาไม่ได้ตื่นตระหนก เพราะเพียงแต่เพิ่มพลังอย่างต่อเนื่อง
"เด็กหนุ่ม กระบี่ของแกน่ากลัวมาก แต่ในสายตาข้า มันยังไม่เป็นภัยคุกคาม!"