"ขอบคุณ..."
ในเขตชานเมืองของนครซานฮวน เรือนหลังหนึ่งอันเงียบสงบ
ซ่งเหลียนมองหน้าจียงเสี่ยวไป๋ตรงหน้า พูดสองคำออกมาอย่างแผ่วเบา
รอยยิ้ม เป็นสิ่งแรกที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาในช่วงเวลานี้
"ขอบคุณเร็วไปหน่อย รอฉันรักษาพวกคุณหายดีก่อน แล้วค่อยขอบคุณก็ได้!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น
เมื่อพูดจบ เขาก็พาคนทั้งสองเดินตรงเข้าไปในเรือน
ด้านนอก ห่าวเจิ้ง เสี่ยวอี หมาจิ่วเหมา จินเฟิง รวมถึงชายคนนั้นจากสมาคมพรานอสูร ต่างรออยู่ข้างนอก
"เขาเป็นหมอจริงหรือ?"
ตอนนั้นเอง ชายจากสมาคมพรานอสูรก็ตั้งสติได้ พลางเอ่ยปากออกมาอย่างอดไม่ได้
"ใช่!"
เสียงของเฮ่าจิงดังขึ้นข้าง ๆ
สายตาที่เต็มไปด้วยความพิศวง ค่อย ๆ เอ่ยว่า "สิบชั้น!"
"สิบชั้น?"
ชายจากสมาคมพรานอสูรเงยหน้าขึ้น แต่หลังจากนั้นก็ไม่พูดอะไร เขาคิดไปเองว่าเฮ่าจิงคงพูดเล่น
และในขณะนี้ ในห้อง
เข็มวิญญาณลอยวนอยู่
เมื่อเวลาผ่านไป เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้น: "ต่อไปอาจจะเจ็บนิดหน่อย อดทนไว้หน่อยนะ!"
เมื่อเขาพูดจบ ซ่งเหลียนก็ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า "พี่เจียง ลงมือได้เลย!"
เจ็บ?
ในคุกของเผ่ากรีดร้อง เขาได้รับความเจ็บปวดมามากมายเกินไปแล้ว
ต่อให้เจ็บกว่านี้ เขาก็ทนได้
หลู่ปิงไม่ได้พูดอะไร แต่สีหน้าบนใบหน้านั้นบ่งบอกทุกอย่างอยู่แล้ว
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับหนึ่งคำ แล้วไม่พูดอะไรมากขึ้น
เมื่อยกมือขึ้น เปลวไฟฟีนิกซ์ก็พลุ่งขึ้นมาทันที ในจังหวะที่ควบคุมได้อย่างละเอียดนั้น มันก็ประทับลงบนร่างของซ่งเหลียนก่อน
ร่างของซ่งเหลียนเกร็งขึ้น มือทั้งสองข้างกำแน่น