เผ่าอี้โห่ว ภายในคุกแห่งหนึ่ง
ซ่งเหลียนที่นอนแผ่อยู่ตรงนั้น ใบหน้าซีดเผือด ไม่รู้ว่าได้ยินเสียงอะไรหรือเปล่า จึงลืมตาขึ้นมา
หลายวินาทีต่อมา ริมฝีปากแห้งแตกของเขาขยับขึ้นอย่างแผ่วเบา "น้อง... น้องได้ยินเสียงอะไรรึเปล่า!"
เพราะอ่อนล้าจนเกินไป เสียงของเขาจึงเบาจนแทบไม่มีใครได้ยิน
พูดซ้ำไปหลายรอบ หญิงสาวข้างกายที่เต็มตัวไปด้วยเลือดถึงได้ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
"มีคนมาช่วยเรารึเปล่านะ"
เสียงของซ่งเหลียนดังขึ้นอีกครั้ง
หลูปิงได้ยินดังนั้น แววตาเปี่ยมด้วยความหวัง
แต่แล้วก็มืดมนลงอย่างรวดเร็ว
คำว่า "ช่วย" สำหรับพวกเขาแล้ว แสงสว่างที่เคยมีตั้งแต่แรกได้ดับสนิทไปหมดแล้ว
ไม่ต้องพูดถึงความแข็งแกร่งของเผ่าอี้โห่ว แม้แต่องค์ชายน้อยที่อยู่เบื้องหลังพวกมัน ก็ไม่ใช่ใครจะไปยุ่งได้ หรือจริง ๆ แล้ว... ไม่มีใครกล้ายุ่งเลยด้วยซ้ำ
ดังนั้นเธอเคยคิดจะตายไปให้จบ ๆ ไปเลย
แต่เสียดายที่ตอนนี้เธอไม่มีแรงจะทำแบบนั้นแล้ว
ใช่!
แม้แต่ความตาย สำหรับพวกเขาก็กลายเป็นของฟุ่มเฟือยไปแล้ว
"ฉันคิดว่าความหวังต้องมีไว้ แม้จะเล็กนิดเดียวก็เถอะ แล้วถ้า... ถ้าคราวนี้มันเป็นจริงล่ะ?"
ซ่งเหลียนเห็นหลูปิงเงียบไม่ตอบอะไร จึงรู้ทันที
จริง ๆ เขาก็เข้าใจ
เพราะเฟิงหลิงจูก็ไม่อยู่แล้ว
สำนักล่าปีศาจจะไปช่วยได้ยังไง?
แถมถึงแม้เฟิงหลิงจูจะยังอยู่ พวกเขาสำนักล่าปีศาจก็คงไม่มีวันนำมันมาได้หรอก
ชะตากรรมของพวกเขาก็ไม่มีทางเปลี่ยนไปจากเดิมอยู่ดี