ฟ้ามืดลงทุกที
หลังจากเจียงเสี่ยวไป๋กินจนหนำใจแล้ว ก็หยิบมือถือออกมา
มองดู ก็พบว่าเป็นเวลาสามทุ่มแล้ว
ดึกขนาดนี้แล้วหรือ?
เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าถานจิ่งและคนอื่น ๆ จะมาหาเขาเมื่อไหร่
เขายังจำได้ว่าตอนนั้นถานจิ่งบอกไว้ว่า เมื่อถึงเวลา เขาในฐานะเจ้าสำนักต้องให้สิทธิ์แก่ผู้อาวุโสระดับล่าง
คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ส่งข้อความให้เฮ่อหยาง: "ฉันอยู่ที่..."
แต่เพิ่งพิมพ์ไปได้สองตัวอักษร เขาก็เงยหน้าขึ้น มองไปที่หญิงสาวสองคนที่กำลังเก็บกวาดแถวนั้น แล้วถามว่า: "สวัสดีครับ ขอถามหน่อย ที่นี่เรียกว่าอะไร?"
"คุณคะ ที่นี่เรียกว่าจุนเตี้ยน!"
หญิงสาวคนหนึ่งตอบด้วยรอยยิ้ม
"จุนเตี้ยนหรือ..."
เจียงเสี่ยวไป๋รับคำก่อนจะพิมพ์คำว่าจุนเตี้ยนส่งไป
แค่ส่งที่อยู่ไปให้ก็พอ
ถ้าจำเป็นต้องให้สิทธิ์จริง ๆ เฮ่อหยางก็จะมาหาเขาเอง
หลังจากส่งเสร็จ เขาก็อดไม่ได้ที่จะมองชื่อวีแชตของเฮ่อหยางอีกครั้ง
หนุ่มใจดีผู้เย็นชา...
ด้วยรอยยิ้ม เขาลุกขึ้นยืน มองไปที่หญิงสาวข้าง ๆ แล้วพูดว่า: "ฝากด้วยนะครับ ผมจะลงไปข้างล่างก่อน!"
"คุณไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ!"
หญิงสาวส่ายหน้า
เจียงเสี่ยวไป๋เป็นกันเองเกินไป กลับทำให้พวกเธอไม่ค่อยชิน
และในขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋กำลังเดินลงไปชั้นล่าง
อีกด้านหนึ่งของตระกูลจี
ในลานบ้านแห่งหนึ่ง เวลานี้เฮ่อหยางหัวเราะร่าแล้วพูดว่า: "เจ้าสำนักเพิ่งส่งข้อความมาให้ข้า บอกว่าพักอยู่ที่จุนเตี้ยนแล้ว!"