เสียงพูดเบา ๆ หล่นลง
เจียงเสี่ยวไป๋ก้าวออกมาจากหน้าโต๊ะ ฝีเท้าดูหนักแน่นมั่นคงมาก
แต่ทุกย่างก้าว จะเห็นรอยร้าวเล็ก ๆ แผ่ขยายออกไป
น่าเสียดายที่รายละเอียดนี้ ไม่มีใครสังเกตเห็น
เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋มาถึงข้าง ๆ มู่เคอ เห็นว่าเลือดยังไหลออกมาจากมุมปาก จึงจับชีพจรดู ครู่หนึ่งก็ถอนหายใจโล่งอก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ยังดีนะ ไม่หนักหรอก!”
เสียงธรรมดา ๆ นี้หล่นลง ทุกคนในที่นั้นก็อึ้งไปพร้อมกัน
มู่เคอบาดเจ็บขนาดนี้ยังไม่หนักอีกเหรอ?
แล้วขนาดไหนถึงจะเรียกว่าหนัก?
โดยเฉพาะเปากว้าน เขาคือคนที่ตรวจอาการโดยตรงที่สุด
ในฐานะแพทย์โบราณหัวกะทิของวิหารวิญญาณ สภาพของมู่เคอเช่นนี้ ต่อให้เขาก็ยังไม่มั่นใจ
เจียงเสี่ยวไป๋กลับบอกว่าไม่หนัก?
ระหว่างที่เขากำลังตะลึงอยู่นั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยกมือขึ้น ทันใดนั้นเข็มวิญญาณก็ลอยขึ้นมาทีละเล่ม
ภาพนี้ทำให้เหล่าผู้อาวุโสของวิหารวิญญาณลุกขึ้นยืนพร้อมกัน สายตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “นี่...นี่มันเข็มวิญญาณไท่อี่ที่สาบสูญไปแล้วไม่ใช่หรือ?”
“ดูท่าว่าน่าจะใช่!”
ผู้อาวุโสคนหนึ่งที่อยู่ด้านใน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง “แล้วยังควบคุมเข็มเป็นร้อยเล่มได้อีก แสดงว่าไอ้หนูนี่ชำนาญมากแล้ว!”
ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของเหล่าผู้อาวุโสในวิหารวิญญาณ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ประคองมู่เคอขึ้นมา มือขวายกขึ้น ขณะที่งอนิ้ว ก็ประทับลงบนแผ่นหลังของมู่เคอ
ทุกครั้งที่จิ้ม เข็มวิญญาณหนึ่งเล่มจะจมหายเข้าไปในจุดฝังเข็มของมู่เคอ
การเคลื่อนไหวในตอนแรกนั้นเชื่องช้า แต่แล้วมือก็ค่อย ๆ เร่งความเร็วขึ้น พร้อมกับพวยพุ่งของภาพเงาตกค้าง