“สมบูรณ์แบบ!”
เมื่อได้ยินคำนี้ เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้สึกปั่นป่วนในใจ
คนเราจะเลวทรามได้ถึงขนาดไหน
คำตอบคือเขาแน่นอน ไม่มีใครเกิน
“คุณคิดว่ายังไง?”
เสียงของเคทีดังขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองเคทีแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “เฮ้อ เห็นแก่ที่คุณใช้สำนวนหัวเซี่ยของเราได้ ฉันจะเป็นผู้ชายเลวอีกสักครั้งก็แล้วกัน!”
พูดจบ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ทำหน้าเคร่งขรึมสมเพชตัวเอง
เคทีเห็นสีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋แล้วก็รู้สึกหมั่นไส้ ดวงตาสีฟ้าอ่อนจ้องมองเขาแล้วพูดว่า “คุณเจียง ช่วยจริงจังหน่อย พ่อแม่และพี่ชายฉันจ้องคุณอยู่เลยนะ!”
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินก็หันไปมองข้าง ๆ ทันใดนั้นก็ขนลุกซู่ กลืนน้ำลายแล้วพูดว่า “ฉันจริงจังแล้ว!”
เคทียิ้มออกมา ไม่พูดอะไรต่อ เงยหน้าขึ้นแล้วหลับตาลง
ใบหน้าสวยสงบนิ่ง ริมฝีปากแดงแฉ่งราวจะหยดน้ำ ทำท่าทางยั่วยวนเป็นอย่างมาก
เจียงเสี่ยวไป๋หัวใจเต้นแรงขึ้น
หมายความว่ายังไง เขาเข้าใจ
เขาก้มศีรษะลง แต่ก็รู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง ขณะที่เขากำลังลังเล เคทีก็ลืมตาขึ้น ใช้สองมือคล้องคอเจียงเสี่ยวไป๋แล้วยื่นจูบหอมมาให้
เฮ้ย…
งั้นก็ไม่ต้องเกรงใจแล้ว!
แม้จะคิดอย่างนั้น แต่เขาก็ยังรู้สึกเหม่อไปชั่วขณะ
ผู้หญิงคนนี้ กล้าหาญกว่าที่เขาคิดไว้
ประกายแสงแปลก ๆ ปรากฏขึ้น สองมือโอบรอบเอวบางของเคที แทรกผ่านริมฝีปากแดงและฟันขาวเข้าไปจูบอย่างลึกซึ้ง
เห็นได้ชัดว่าเคทีไม่มีประสบการณ์ด้านนี้เช่นกัน แต่ภายใต้การนำทางของเขา เธอก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว