“ท่านอาจารย์ คราวนี้ท่านได้ออกหน้าออกตาเต็มที่เลยนะขอรับ!”
ซุนเหวินหาวเดินมาหยุดข้างเจียงเสี่ยวไป๋ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ก่อนหน้านี้เขายังสงสัยว่าทำไมปู่ถึงไม่รับสาย
ที่แท้ก็เพราะกำลังเดินทางมา
แบบนี้ไม่รับสายก็หลีกเลี่ยงไม่ได้
ระหว่างที่ซุนเหวินหาวพูด จิ้งอินที่อยู่ด้านข้างก็มีสีหน้าประหลาดใจ
ตอนนางออกตามหา เจอผู้เฒ่าทั้งสิบกว่าคนก็ตกใจไม่น้อย
ยากจะจินตนาการจริง ๆ
“ใช่ คราวนี้ข้ากับฮั่วเฉินไม่ต้องกลุ้มใจอีกแล้ว!”
สวี่ชุนดึงฮั่วเฉินเดินเข้ามา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม
ก่อนหน้านี้เจียงเสี่ยวไป๋ก็เคยสร้างชื่อในสถาบันพลังเหนือธรรมชาติมาแล้ว แต่ยังไม่โด่งดังนัก
ยอดฝีมือสองคนของหอประลองที่ตายไปไม่ได้ถูกแพร่งพรายออกไป
แต่คราวนี้ต่างออกไป
ผู้เฒ่าทั้งสิบกว่าคนคุมเชิง เจียงเสี่ยวไป๋สังหารห้าคน
และยังแสดงพลังของตนเองออกมาอย่างเต็มที่
ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์เห็นกันชัดแจ๋ว
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วเพียงยิ้ม
เพราะสถานการณ์เช่นนี้ แม้แต่ตัวเขาเองก็รู้สึกประหลาดใจ
“ไปกันเถอะ ออกไปจากที่นี่ก่อน!”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้นอีกครั้ง กวาดตามองรอบ ๆ ก่อนจะพาคนอื่นเดินจากไป
เมื่อพวกเขาจากไป
ผู้คนที่มุงดูก็มองหน้ากันและทยอยแยกย้ายไป
จั๋วจิ้ง โหวซวง เตียวเล่อเล่อและคนอื่น ๆ มองหน้ากัน กลืนน้ำลายลงคอ จั๋วจิ้งเอ่ยขึ้นว่า “ไปดื่มกันหน่อยไหม?”
“ไป...”
“พวกเราก็ไปเถอะ!”
เย่เหยียนมองเย่ชิงข้างกาย พลางนำเดินจากไป
เย่ชิงได้สติแล้วรีบตามไป
หวังเสี่ยวซงเดินรั้งท้าย ยิ้มขมฝืดตลอดทาง
เขานึกถึงตอนขึ้นเวทีครั้งแรกที่บอกจะทำลายเจียงเสี่ยวไป๋