คืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบงัน
วันรุ่งขึ้น อากาศก็แจ่มใสเหมือนเช่นเคย
เจียงเสี่ยวไป๋ลืมตาขึ้นแต่เช้า
เขาไม่ได้มองเวลา แต่หันไปมองคนทั้งสองข้าง ๆ แทน
ยามนี้ เฉิงหยวิ่นกับจีเฟิ่งซีซบนิ่งอยู่ในอ้อมอกของเขา
เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่ยังหลับสบาย
ตอนที่เขากำลังจะละสายตา สายตากลับชะงักไป
เดิมทีเขาไม่ได้ตั้งใจมองซุกซน แต่ผิวขาวเนียนที่แย้มให้เห็นรำไร ก็ดึงดูดสายตาเขาให้จับจ้องไปโดยไม่รู้ตัว
ลูกกระเดือกขยับ จิตใจพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้
ยามนี้ เขาอดถอนหายใจอีกครั้งไม่ได้
โรคของเขา รีบหายเสียทีเถอะ!
หายดีแล้ว อย่างน้อยก็จะได้ไม่ต้องทรมานแบบนี้
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด เฉิงหยวิ่นลืมตาขึ้นก่อน
แต่เธอไม่ได้ขยับ เพียงนอนซบในอ้อมอกเจียงเสี่ยวไป๋เช่นนั้น
ครู่ต่อมา จีเฟิ่งซีก็ตื่นขึ้น หลังลืมตา ในตอนแรกยังดูงัวเงีย แต่เมื่อภาพชัดเจน ดวงตากลมใสก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความเขินอาย
รีบหลับดวงตางามลงอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
และใบหน้าก็แดงซ่านอย่างผิดปกติ
เมื่อคืนหลับไปก็หลับไป ไม่รู้สึกอะไร
แต่ตอนนี้ฟ้าสว่างแล้ว
เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋อยู่ข้าง ๆ หัวใจก็เต้นแรงจนแทบหลุดออกมาถึงลำคอ
ผ่านไปนานแสนนาน ถึงได้สงบลงอีกครั้ง
บางที ตัวเธอเองก็ไม่เคยคิดว่า ยังไม่ได้แต่งงาน แต่จะมาอยู่ในอ้อมอกของผู้ชาย
คิดแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเขินอายหรือไม่ คนทั้งคนก็ซุกเข้าไปในอ้อมอกของเจียงเสี่ยวไป๋