"เอาล่ะ ทุกคนมาถึงแล้ว โอกาสที่ฉันให้พวกคุณก็หมดลงเท่านี้!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น เขาหันไปมองเฉิงคั่ง "ท่านเฉิง พาคนไปตรวจสอบทุกซอกทุกมุมของหอหมอแห่งนี้ให้ดี อย่าให้มีแม้แต่มุมเดียวเล็ดลอดสายตา!"
เมื่อคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋จบลง หลินเซียวและเจ๋อเหอต่างก็ฉงน
โอกาส?
ตรวจสอบ?
โอกาสอะไร?
แล้วจะตรวจสอบอะไร?
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ทันใดนั้น โหยวเหนียนก็ก้าวออกมา โค้งคำนับไปทางหลินเซียวและเจ๋อเหอ "ท่านเจ๋อ ท่านหลินเจ้าหอ ต้องช่วยตัดสินให้ผมด้วยนะครับ!"
"ตัดสิน?"
เจ๋อเหอและหลินเซียวต่างอึ้งไปพร้อมกัน
เกิดอะไรขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋ที่นั่งตำแหน่งสูงสุดสังเกตเห็นสีหน้าของหลินเซียว
ดูท่ามันจะไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้าหอจากหอใหญ่กลางเมืองผู้นี้แล้ว คงถูกหลอกใช้
ขณะที่เขากำลังคิด โหยวเหนียนก็เริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบแล้ว
เจียงเสี่ยวไป๋มองดูด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้ขัดจังหวะ
หมอนี่มันสุนัขจิ้งจอกแก่
แต่เขาอยากให้โหยวเหนียนรู้ว่า บางครั้งแผนการณ์มากมายก็ไร้ประโยชน์
ขณะที่เขากำลังคิดอยู่ เจ๋อเหอและหลินเซียวก็ค่อย ๆ เข้าใจที่มาที่ไป
ที่แท้เจียงเสี่ยวไป๋ก็มาเพราะคนที่ชื่อเกาอี้
แต่จากการเล่าของโหยวเหนียน ดูเหมือนเกาอี้จะพาเพื่อนของเขาจากไปแล้ว
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หลินเซียวก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า "ท่านผู้ใหญ่ ท่านโหยวในฐานะเจ้าหอสาขากลางเมือง ทำงานอย่างขยันขันแข็งมาตลอด เรื่องนี้มีอะไรเข้าใจผิดหรือเปล่า?"
เจ๋อเหอแววตาวาววับ ไม่พูดอะไร
เลือกที่จะยืนฟังอยู่ข้าง ๆ