เขียวมีดสั้นของหนานเอียน เจียงเสี่ยวไป๋เคยคว้ามันมาได้ด้วยมือตัวเอง
แถมยังเก็บมันเอาไว้อีกระยะหนึ่ง
เรื่องนี้หนานเอียนรู้ดี
เขาเชื่อว่าจากจุดนี้ หนานเอียนน่าจะอนุมานอะไรบางอย่างได้
หนานเอียนได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ พอได้สติกลับมา ดวงตาก็เป็นประกายแปลกประหลาด
เธอเข้าใจจริง ๆ แล้ว
ช่วงนั้นเจียงเสี่ยวไป๋เดินมาหยุดข้างตัวหนานเอียน พลางเปล่งเสียงว่า "สาวสวย ต่อจากนี้เธอเป็นของฉันแล้ว!"
พูดจบก็คว้าแขนของหนานเอียนเอาไว้ ขณะเดียวกันก็ลดเสียงลงเป็นเบา ๆ "เดี๋ยวนี้เธอลงมือทำให้ฉันบาดเจ็บ แล้วหาเวลาออกจากไปก่อน ฉันจะหาเวลาไปตามหาเธอ!"
คำพูดจบ หนานเอียนขยับริมฝีปากแดงชื้นเล็กน้อย แล้วสุดท้ายก็ปิดเปลือกตาหมดสติไป
จริง ๆ แล้ว ถ้าเธอไม่ได้สำนึกตัวตนของเจียงเสี่ยวไป๋ เธอยังมีแรงสู้อีก
แต่เมื่อจำตัวตนของเจียงเสี่ยวไป๋ได้ จิตใจของเธอก็ผ่อนคลายลงทันที บาดแผลที่ถูกกดเอาไว้ก็ปะทุขึ้นในวินาทีนั้น
ตอนนี้การจะทวนสติกลับมากดบาดแผลเอาไว้อีกครั้ง สำหรับเธอแล้วเป็นไปไม่ได้แล้ว
แม้แต่เจียงเสี่ยวไป๋เองก็อึ้งไปพักหนึ่ง
นี่...
แต่ในวินาทีที่ประคองหนานเอียนเข้ามาในอ้อมอก สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป
ใช่ เขารู้สึกถึงบาดแผลของหนานเอียน
เมื่อนิ้วแตะชีพจร รู้สึกได้ชัดถึงความอ่อนแรงนั้น
ใครทำ?
ท่ามกลางแสงเยือกเย็นที่สั่นไหว ซัวโลและชาวต่างชาติอีก 3 คนวิ่งเข้ามา เมื่อมาถึงข้างเจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดพร้อมกันอย่างเกรงใจ "ยินดีด้วยที่คุณหนูน้อยได้สาวงามมาครอง!"