“ที่ฉันบอกคือให้นายขึ้นเตียง!”
กงซินเยว่กัดฟันกรอด ดวงตางามจ้องเขม็งเจียงเสี่ยวไป๋ “ไม่ใช่เรื่องนั้นอย่างที่นายคิด ถ้ายังพูดจาเหลวไหลอีก อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”
“โอเค งั้นพูดให้ชัดหน่อย!”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดพลางถอดรองเท้าขึ้นเตียง “ต้องถอดเสื้อผ้าด้วยมั้ย?”
พูดจบปุ๊บ เจียงเสี่ยวไป๋สังเกตว่าสายตากงซินเยว่เย็นชาลงอีก ก็ยิ้มแห้งๆ “โอเคๆ ไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้ว!”
พูดจบ เขาก็นั่งเงียบๆ บนเตียง
ตอนนี้กงซินเยว่นั่งลงตรงข้ามกับเจียงเสี่ยวไป๋
เมื่อสบตากัน คิ้วของนางยังคงเจือความไม่เป็นธรรมชาติ สุดท้ายก็พูดว่า “การหลอมรวม ต้องให้พลังจิตเข้าถึงความถี่เดียวกัน จากนั้นจึงค่อยกลืนกินพลังงานปฐมภูมิพร้อมกัน วิธีนี้จะลดความเสี่ยงให้เหลือน้อยที่สุด!”
“ระหว่างเรา ข้อที่ยากที่สุดก็ผ่านไปแล้ว แต่ยังมีอีกข้อ... พลังงานปฐมภูมิอยู่ในทะเลจิตของนาย ระหว่างการหลอมรวม นายจะรับความเสี่ยงมากกว่า!”
“ไม่เป็นไร มาเลย!”
เจียงเสี่ยวไป๋แสดงออกตรงไปตรงมามาก
“ดึงพลังจิต!”
ขณะกงซินเยว่พูด พลังจิตในตอนนี้ก็ถูกดึงออกมาโดยตรง
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นแล้วก็ดึงพลังจิตของตัวเองออกมา ทันใดนั้นพลังจิตทั้งสองก็ผสานเป็นหนึ่งอย่างสมบูรณ์
ใช่ เป็นธรรมชาติมาก
นี่ก็เป็นเพราะพวกเขาผสานกันมานาน