"เฮ้อ พนักงานบริการนี่ไปไวจริง!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองพนักงานสองคนที่หายลับไปแล้ว หันไปทางกงซินเยว่พลางถอนหายใจ "ถ้าเกิดถูกเข้าใจผิด ยังไงก็ช่วยอธิบายให้หน่อยนะครับ ว่าเราไม่มีอะไรกันเลยจริง ๆ!"
สิ้นเสียง สีหน้ากงซินเยว่พลันเย็นชืด เจ้าหมอนี่หมายความว่าไง?
ท่าทางมันเหมือนกับว่าเธอมีข้อด้อยตรงไหนยังไงอย่างนั้น นางพลันฉุนกึก "ไม่สน ช่วยตัวเอง!"
พูดจบ คว้ากล่องข้าวจากมือเจียงเสี่ยวไป๋พลางผลักเขาออกไป "ฉันจะกินข้าวแล้ว!"
"เอ่อ!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองประตูห้องที่ถูกปิดลง ทำได้แค่จนใจกลับเข้าห้องตัวเอง
ระหว่างกินข้าว เขาก็ยกมือขึ้นมา
เขากับกงซินเยว่ผสานพลังปฐมภูมิสายฟ้าเข้ากัน ตามเหตุผลแล้ว เขาก็ควรจะควบคุมสายฟ้าได้ด้วยสินะ?
คิดได้ดังนั้น พลังจิตของเขาก็เกิดเป็นระลอกคลื่น ลองกระตุ้น
เห็นได้ว่ามือขวาเริ่มมีแสงสีม่วงเปี่ยมล้น ระหว่างรวมตัวกัน ประกายไฟฟ้าพร่าเลือน ดูแปลกพิเศษมาก
เจียงเสี่ยวไป๋แปลกใจ สัมผัสอย่างละเอียดอีกที
พบว่าพลังปฐมภูมิสายฟ้าที่ผสานนี้ไม่มีผลกระทบอะไรกับเขาเลย
เป็นความรู้สึกที่ลื่นไหลเป็นธรรมชาติ
นี่ไม่ใช่สิ่งที่ไฟหลีและหนอนน้ำแข็งจะให้ได้
สุดท้ายเขาก็มองไปที่พลังงานปฐมภูมิทางจิตในทะเลจิตอีกครั้ง พบว่ามันยังลอยนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อน
ของสิ่งนี้เขาจะดูดซับได้ยังไงนะ?
ครุ่นคิดอย่างหนัก เจียงเสี่ยวไป๋กินข้าวแบบง่าย ๆ
จนถึงเจ็ดโมงครึ่งเขาถึงได้เดินออกจากห้อง พอดีกับที่เจอกงซินเยว่กำลังถือกระเป๋าอยู่
"อรุณสวัสดิ์ครับ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มทักทาย ให้ความรู้สึกเหมือนไม่มีเรื่องช่วงเช้าเกิดขึ้นเลย