“ฉันมาที่นี่ ไม่ใช่มาฟังนายว่าต้อนรับหรือไม่ต้อนรับ จะมีที่หรือไม่มีก็ไม่เกี่ยวกับฉัน!”
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของชายหนุ่มหลังเคาน์เตอร์ ก็รู้สึกอึดอัดใจ พูดช้า ๆ ว่า “ฉันเดินมาบอกนายแค่เรื่องเดียว เรื่องที่ว่า ฉันมากินฟรี!”
“ก็คือ…แบบไม่จ่ายเงินนั่นแหละ!”
ตอนที่เขาพูดถึงท้ายประโยค เสียวอี้ที่อยู่ข้างตัวไม่รู้สึกอะไร แต่ฮาวเจิงข้าง ๆ หัวใจเต้นตุบตับจริง ๆ
แมวเก้าหางกลับถอนใจชมในใจ
การมากินฟรี ฟังดูแกร่งจริง ๆ
มันชอบเป็นทุนเดิม
ชายวัยกลางคนหลังเคาน์เตอร์ในตอนนั้นตัวแข็งค้างไปทั้งตัว
มนุษย์ผู้นี้เชิดชะโงขนาดนี้เชียวหรือ?
ใช่ แม้แต่พวกเผ่าปีศาจยังไม่มีใครกล้าพูดกับเขาตรง ๆ ว่าจะมากินฟรี
ไม่คิดว่ามนุษย์คนหนึ่งจะเดินมาบอกหน้าตาเฉยว่าจะมากินฟรีที่ร้านของเขา?
แถมยังพูดชัด ๆ อีกว่าแบบไม่จ่ายเงินนั่นแหละ?
ชั่วขณะนั้นเขาไม่รู้จะแสดงความโกรธอย่างไรดี
ตัวแข็งค้างอยู่นานกว่าจะได้สติ เขาก็ยิ้มออกมา ยิ้มนี้ไม่ใช่ยิ้มเพราะโกรธสุดขีด
แต่เพราะมองว่ามนุษย์ตรงหน้าเป็นเพียงเรื่องตลก เขาจึงมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “ถ้าอยากมากินฟรีก็ลองดูสิ!”
“ได้!”
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับเสียก่อน แล้วกวาดสายตารอบ ๆ แล้วมองกลับไปที่ชายหนุ่มหลังเคาน์เตอร์อย่างแปลกใจ “อ่อ ถามก่อน ที่สุดของร้านเหล้าพวกนาย ที่นั่งที่ดีที่สุดอยู่ตรงไหน?”
“จะมากินฟรี ก็ต้องเลือกที่ดี ๆ หน่อยสิ…”