“มนุษย์ นายหน้าด้านเกินไปแล้วนะ เมื่อถึงขั้นว่าพวกเรา……”
ชายหน้าเคาน์เตอร์มองเห็นเจียงเสี่ยวไป๋กล้าพูดเรื่องค่าข้าวแบบปล้นต่อหน้าบรรพบุรุษผู้อาวุโสของพวกเขา สีหน้าก็เย็นชาลงทันที
แต่คำพูดที่เหลือยังไม่ทันจะออกปาก บรรพบุรุษผู้อาวุโสที่ยืนอยู่ใกล้ก็พูดขึ้นอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “หุบปาก!”
ชายหน้าเคาน์เตอร์ไม่ได้ฟังออกว่าคำสั่งหุบปากนั้นมีไว้สำหรับตัวเอง เขามองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “ใช่ นายน่ะแหละที่ต้องหุบปาก!”
“ฉันพูดถึงแก!”
บรรพบุรุษผู้อาวุโสแห่งเผ่าปิศาจจูบเซียนจ้องกระแทกไปที่ชายหน้าเคาน์เตอร์ทันที
เอ๊ะ?
ชายหน้าเคาน์เตอร์อึ้งงงไปชั่วขณะ
ให้เขาหุบปาก?
เกิดอะไรขึ้น?
ระหว่างที่เขายังไม่ทันเชื่อสายตาตัวเอง หยกโบราณที่อยู่ตรงหน้าเจียงเสี่ยวไป๋ก็หายไปแล้ว
สีหน้าของบรรพบุรุษผู้อาวุโสฝืนตึงไปชั่วครู่ แล้วมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ว่า “เพื่อน นายล้อฉันเล่นใช่ไหม เรื่องกินฟรีหรือไม่กินฟรีอะไรกัน มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง!”
พูดจบ สายตาก็หันไปที่ชายหน้าเคาน์เตอร์ “ไปสั่งการ จัดอาหารและเหล้าที่ดีที่สุดของที่นี่เสิร์ฟขึ้นมา!”
“อ๊ะ……ครับ……ครับบรรพบุรุษ!”
ชายหน้าเคาน์เตอร์ยังตาค้างอยู่ หรือพูดให้ถูกคือยังไม่เข้าใจสถานการณ์
เขาไม่เข้าใจว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่
แต่เมื่อบรรพบุรุษพูดแบบนี้แล้ว เขาก็ไม่มีทางขัด พยักหน้ารับ สายตากวาดมองเจียงเสี่ยวไป๋อีกแวบหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป