"สองตัวแกช่วยหุบปากได้ไหม!"
เห็นแมวเก้าหางกับจินเฟิงพูดไม่หยุด เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยกมือกุมขมับ สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห้ง ๆ
พูดจบ สายตาของเขาก็หันไปมองผ้าห่มนั้น รอยยิ้มแห้งยิ่งเข้มข้นขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยท่าทีปฏิเสธ
คิดอยู่ประมาณยี่สิบนาที ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจ เดินเข้าไปหา และเมื่อร่างกายถูกม้วนเข้าไปในผ้าห่มวินาทีนั้น ใบหน้าบอกชัดว่าไร้ซึ่งความหวังใด ๆ
ส่วนชายสองคนนั้นไม่ได้มองเขาอีก หลังจากยกเขาขึ้นก็เดินออกไปข้างนอก
อีกยี่สิบนาทีต่อมา ทั้งคู่ก็หามเขามาถึงลานบ้านหลังหนึ่ง
ที่นี่ก็ถูกประดับประดาไปด้วยโคมไฟและผ้าสีแดงเหมือนกัน
ดูแล้วค่อนข้างเป็นมงคลทีเดียว
แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจคือ ที่นี่มีหญิงสาวอยู่มากมาย
มีทั้งที่ย่อตัวอยู่ใต้หน้าต่าง มีทั้งที่ยืนอยู่หน้าประตู บางคนถึงขั้นปีนขึ้นไปบนชายคาก็มี
"พวกนี้คือ..."
เจียงเสี่ยวไป๋เต็มไปด้วยความตกตะลึง
"มาแอบฟังห้อง!"
ชายคนหนึ่งพูดเสียงเย็นชา: "ใต้เท้าผู้อาวุโสสูงสุดเพิ่มกติกาเข้ามาชั่วคราว บอกว่าเพื่อป้องกันไม่ให้บางคนทำเป็นพิธีไปงั้น ๆ ถ้าไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย จะถือว่าพิธีแต่งงานเป็นโมฆะ!"
"สุดยอดไปเลย!"
แมวเก้าหางตบขาตัวเองดังปัง สีหน้าเต็มไปด้วยความทึ่ง ท่าทางเหมือนกำลังเรียนรู้
"แม่เจ้า ฉันก็อยากฟังด้วย!"
จินเฟิงเอ่ยขึ้น
"ฟังหัวแกสิ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ตวาดกลับ พร้อมจ้องเขม็งไปที่จินเฟิงและแมวเก้าหางที่คลอเคลียอยู่บนตัวเขา
สองตัวนี่ เอาแต่มองเรื่องสนุกไม่กลัวเรื่องใหญ่ชัด ๆ
เอี๊ยด...
ประตูห้องถูกเปิดออก