ยามเช้า
พระอาทิตย์เริ่มขึ้น
เสียงนกร้องอันไพเราะด้านนอกทำลายความเงียบสงบของยามราตรี
ตามมาด้วยเสียงไก่ขันที่ทำให้ความเงียบนั้นหายไปอย่างสิ้นเชิง
ภายในห้อง เจียงเสี่ยวไป๋ลืมตาขึ้น สัญชาตญาณทำให้เขามองไปที่อ้อมแขนของตัวเอง
แขนขาวผ่องของหยวนหยุนวางพาดอยู่บนอกของเขา นางหลับได้อย่างมีความสุข
แต่บางทีอาจเป็นเพราะเสียงไก่ขันของจินเฟิงค่อนข้างดัง ทำให้เห็นคิ้วสวยของหยวนหยุนขมวดเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาทั้งสองข้างจะค่อย ๆ ลืมขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋รีบหลับตาลงก่อน
เมื่อคืนเป็นไปตามธรรมชาติ อารมณ์ถึงจุดสูงสุด ก็ย่อมลงเอยแบบนั้น
พอเช้าวันที่สอง เขากลับรู้สึกเขินอายขึ้นมาเสียอย่างนั้น
ระหว่างที่เขากำลังครุ่นคิด หยวนหยุนก็แสดงอาการถึงขีดสุด เธอมองเจียงเสี่ยวไป๋ตรงหน้า ใบหน้าแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว นึกถึงความ 'บ้าระห่ำ' เมื่อคืน
นั่นมันเธอจริงๆ เหรอ?
ตอนนี้หยวนหยุนอยากจะหาที่ซ่อนมุดหนีให้รู้แล้วรู้รอด
เห็นเจียงเสี่ยวไป๋ยังหลับอยู่ เธอจึงค่อย ๆ สวมเสื้อผ้าอย่างเบามือ
ระมัดระวังราวกับกลัวจะรบกวนเจียงเสี่ยวไป๋
แต่หารู้ไม่ว่า ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋ลืมตาครึ่งหนึ่งแล้ว
จริงๆ แล้ว... ตอนเช้าๆ ได้ดูผู้หญิงแต่งตัว ก็ถือเป็นความสุขอย่างหนึ่ง... ความสุขทางสายตา
ครู่ต่อมา เมื่อหยวนหยุนแต่งตัวเสร็จ เจียงเสี่ยวไป๋ก็หลับตาลงอีกครั้ง
ตอนนี้เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าหยวนหยุนกำลังมองเขา แต่ไม่นานสายตาก็ขยับออกไป
เจียงเสี่ยวไป๋หรี่ตามองไป เห็นผู้หญิงคนนั้นจ้องไปที่ผ้าปูที่นอน ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด