“นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
เมื่อซวีหมิงเดินกลับมาถึงตัวเจียวยู่ เสียงของเจียวยู่ก็ดังขึ้นพร้อมความแปลกใจชัดเจน
เพราะท่าทีของซวีหมิงเมื่อครู่ผิดปกติไปจากเดิมชัด ๆ
แถมตอนนี้ เขายังเห็นความตื่นตระหนกเขียนอยู่เต็มใบหน้าของซวีหมิงอีกด้วย
ซวีหมิงกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะเอนตัวเข้าไปกระซิบเสียงเบาบางอย่างข้างหูของเจียวยู่
ใบหน้าของเจียวยู่เปลี่ยนไปในทันที สายตาหันไปมองทางเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง และพอสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ไม่ฟุ่งเฟ้อเกินจริงเลยที่จะบอกว่า หน้าผากของเขาเองก็เริ่มมีเหงื่อเย็นซึมออกมา
ตอนที่เขาออกจากการปิดประตูบำเพ็ญ เขาย่อมได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับเจียงเสี่ยวไป๋มาแล้ว
และคำสั่งเสียที่ได้รับก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าของซวีหมิงเลย
นั่นคือคำเตือนที่เคร่งครัดจริง ๆ
ห้ามไปยุ่งกับเขาเด็ดขาด มิฉะนั้นทั้งตระกูลจะพินาศ!
ยิ่งไปกว่านั้น ทางตระกูลยังเล่าถึงท่าทีของเผ่าปีศาจสวรรค์ต่อเจียงเสี่ยวไป๋ให้ฟังด้วย
แต่ก็ยังดี
ดีที่ซวีหมิงมาสังเกตเห็นเรื่องนี้เสียก่อน ไม่เช่นนั้นถ้าพวกเขาพลาดไปทำให้เขาขุ่นเคืองโดยไม่ตั้งใจล่ะก็
ซี้!
ไม่ควรคิดต่อ แค่คิดเท่านี้เหงื่อเย็นของทั้งสองคนก็ไหลรินพร้อมกันแล้ว
เพราะผลที่ตามมานั่น จินดนาจะนึกภาพออกเลย
ระหว่างที่สบตากัน ทั้งสองยังตั้งใจขยับห่างออกจากกันเล็กน้อย แล้วไปนั่งพักผ่อนอยู่ด้านหนึ่ง
ส่วนทางฝั่งเจียงเสี่ยวไป๋ เขาเงยหน้ามองไปทางจื่อหยวนหนึ่งครั้ง เห็นอีกฝ่ายส่งสายตางง ๆ มาเช่นกัน เขาจึงโบกมือให้ซัวโลและคนอื่น ๆ แล้วพูดว่า “พักต่อไปเถอะ!”
“รับทราบครับ ท่านชาย!”
ซัวโลก้มหัวอย่างเคารพ แล้วนำคนพวกนั้นเดินกลับไปยังที่เดิม