รถจอดเทียบหน้าอาคาร
ทั้งสามคนลงจากรถ คราวนี้เจียงเสี่ยวไป๋และถานจิ่งไม่ได้รีบจากไป แต่พากันเดินเข้าไปข้างใน
ภายในห้องนั่งเล่น เฉิงหยวิ่นและจูชางกำลังพูดคุยกับจี้ฮุ่ย
เมื่อเห็นทั้งสามเข้ามา ก็ขยับที่ให้
ทั้งสามนั่งลง และพูดคุยกันอย่างสบายๆ
ตอนเที่ยง ตามคำชวนของจี้ยวี่ พวกเขากินข้าวด้วยกันมื้อหนึ่ง
บ่ายสองกว่า เจียงเสี่ยวไป๋ขับรถพาสามคนออกจากบ้านตระกูลจี้
มองดูรถแล่นจากไป จี้ฮุ่ยเก็บสายตากลับมา แล้วจับจ้องไปที่จี้ยวี่ซึ่งจุดบุหรี่สูบ พลางเอ่ยว่า "นายไม่เสียใจจริงๆ งั้นเหรอ?"
จี้ยวี่สูบบุหรี่ไปหนึ่งคำ ใบหน้าฉายรอยยิ้ม "พี่ หาคนแต่งงานได้แล้วนะ จะได้มีหลานให้ฉันเร็วๆ..."
……
อีกด้านหนึ่ง
เจียงเสี่ยวไป๋ขับรถ ตรงมายังอาคารที่เคยมาตอนขามา
จอดรถเข้าที่แล้ว ทุกคนลงจากรถ
ระหว่างเดินไปยังห้องใต้ดิน สีหน้าของเฉิงหยวิ่นและจูชางแฝงความสงสัย
โดยเฉพาะเมื่อเข้าไปในห้องใต้ดินขนาดไม่ใหญ่นัก แววตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
แต่เมื่อถานจิ่งแสดงภาพเงา อักขระโบราณลอยขึ้นมา หว่างคิ้วของทั้งคู่ก็ฉายแววประหลาดใจ
มิติในยามนี้กระเพื่อมเป็นระลอกคลื่น
เสียงของถานจิ่งดังขึ้น "ท่านเจ้าตำหนัก เชิญ!"
สิ้นเสียง เจียงเสี่ยวไป๋จูงมือเฉิงหยวิ่นและจูชาง ก้าวเข้าไปทันที
เมื่อทัศนียภาพเปลี่ยนไป เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร แต่เฉิงหยวิ่นและจูชางมองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าตะลึงงัน
ช่างเป็นวิวที่งดงามเหลือเกิน