"แฮ่กๆ คุณหนูนานหยาน ถึงแล้วใช่ไหม"
เจียงเสี่ยวไป๋ลงจากเรือ พยายามทำสีหน้าให้ดูปกติที่สุด
"อื้ม ที่นี่คือเผ่ากู่ฮ้วนไง"
นานหยานพยักหน้า ไม่มีเวลาพูดอะไรมาก นำหน้าไปทางหนึ่งก่อน
เจียงเสี่ยวไป๋เดินตามไปพลางสำรวจสภาพแวดล้อมไปด้วย
ไม่นาน เขาก็สัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงเงยหน้าขึ้น เห็นร่างสองร่างพุ่งเข้ามา
เมื่อพวกมันหยุดลงไม่ไกล เจียงเสี่ยวไป๋ก็พบว่าเป็นชายหนุ่มสองคน
ทั้งสองเห็นนานหยานที่นำหน้าอยู่ ก็แสดงท่าทางแปลกใจเล็กน้อย
ยังไม่ทันเอ่ยปาก เสียงของนานหยานก็ดังขึ้นก่อน: "สองท่าน เผ่ากู่ฮ้วนไม่มีอะไรใช่ไหม"
"ทูลคุณหนูนานหยาน ทุกอย่างปกติดี!"
ทั้งสองพูดด้วยความนอบน้อม
นานหยานมาที่นี่หลายครั้งแล้ว พวกเขาจึงรู้จักนางเป็นอย่างดี
แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาสงสัยคือ เหตุใดนานหยานถึงเข้ามาทางลับได้?
แล้วทำไมเพิ่งมาถึงก็ถามถึงความปลอดภัยของเผ่ากู่ฮ้วนทันที หรือว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น?
"ยังทัน!"
ในขณะที่ทั้งสองสงสัย เห็นได้ชัดว่านานหยานโล่งอก แล้วพูดขึ้น: "ลุงหรวนล่ะ ฉันมีเรื่องสำคัญจะพูด!"
"ประมุขพักผ่อนแล้ว!"
ทั้งสองมองหน้ากัน ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้น: "คุณหนูนานหยาน ไม่งั้นเราพาคุณไปที่ห้องชั้นในก่อน แล้วค่อยไปแจ้งประมุขทีหลัง?"
"ได้!"
นานหยานพยักหน้า ตามทั้งสองไปทางเผ่า
เจียงเสี่ยวไป๋เดินเงียบ ๆ ตามหลังไปโดยไม่พูดอะไร
ในที่สุด เมื่อมาถึงสถานที่เงียบสงบกลางขุนเขา ท่ามกลางธรรมชาติอันบริสุทธิ์ ตึกรามบ้านช่องก็ปรากฏขึ้นต่อหน้า