"ขอบใจฉันเหรอ?"
หนานเอียนได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย บนใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความฉงน
แน่นอนว่าไม่ใช่แค่เพียงเธอคนเดียว
กลุ่มคนตระกูลกู่ฮ่วนที่อยู่ที่นั่น สีหน้าตกใจไม่น้อยเหมือนกัน
เจียงเสี่ยวไป๋พูดแบบนี้ ตอนแรกก็บอกว่าโล่งใจแล้ว พอเดี๋ยวก็มาขอบคุณอีก
หมายความว่ายังไง?
"นาย..."
หนานเอียนในตอนนี้คิดออกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
จากนั้นมือหยกกำแน่น จ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋เขม็ง เสียงเย็นชาและกราดเกรี้ยว: "นาย...นายไม่ใช่ลัวเชียน!!"
"ยังไม่โง่เท่าไหร่นี่!"
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นท่าทางของหนานเอียนแบบนี้ รอยยิ้มก็ผุดขึ้นมา
ระหว่างที่พูด หน้ากากก็เริ่มแผ่ขยายออก ไม่นานก็ปกคลุมใบหน้าของเขามิด
"ไอ้สารเลว..."
หนานเอียนกัดฟันแน่น ระหว่างคิ้วเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
ถึงตอนนี้เธอถึงได้รู้สึกตัว...
ที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่าเส้นทางไหน เมื่อครู่ยังบอกว่าตระกูลเจิ้นกู่กำลังมุ่งหน้าไปยังตระกูลโบราณฮ่วน ที่แท้ก็เป็นเรื่องโกหกทั้งหมด
คือใช้เธอเป็นเครื่องมือ เพื่อหาเส้นทางที่แท้จริงเข้าไปยังตระกูลกู่ฮ่วน
ภายใต้ความโกรธ พลังวิญญาณของหนานเอียนเริ่มปั่นป่วนวุ่นวาย กริชเล่มนั้นก็กลับมาอยู่ในมืออีกครั้ง
พอดีตอนที่เธอกำลังจะลงมืออะไรบางอย่าง เจียงเสี่ยวไป๋ก็จู่ๆ หันไปมองทางด้านหลังของหนานเอียน สีหน้าตกใจ: "นี่...เป็นไปได้ยังไง?"
พูดจบก็ยกมือขึ้น ชี้ไปทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงสั่นเทา: "รีบดูสิ มี...มีเครื่องบินยักษ์ด้วย!"
"เครื่องบินยักษ์?"
หนานเอียนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหันกลับไปมองตามสัญชาตญาณ แต่ในจังหวะนั้นเอง หลังคอของเธอก็รู้สึกหนักอึ้ง สมองพลันว่างเปล่าไปชั่วขณะ