"นายทำแบบนี้อันตรายเกินไป..."
เย่เหยียนเงยหน้าขึ้นมาทันที อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพบว่าพลังสองสายนั้นหดหายไปในทันใด หายเข้าไปในร่างของเจียงเสี่ยวไป๋
"หืม?"
เจียงเสี่ยวไป๋หันกลับมา มองเย่เหยียนแล้วพูดว่า "เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ?"
"ไม่มีอะไร ถือว่าฉันตดไปทีเถอะ!"
เย่เหยียนยิ้มเจื่อน พูดจบก็เดินมาข้างกายเจียงเสี่ยวไป๋ มองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วถามว่า "นายไม่เป็นอะไรแล้วเหรอ?"
"ไม่เป็นอะไรแล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบาๆ ลูบเนื้อตัวตัวเองแล้วบอกว่า "ไม่รู้สึกอะไรเลย!"
พูดไปก็หยุดไปครู่หนึ่ง "ก็แค่ตอนแรกทรมานหน่อย!"
ลำคอของเย่เหยียนขยับขึ้นลง มองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างเหลือเชื่อ "แล้วอย่างอื่นล่ะ? ไม่รู้สึกอะไรเลยจริงๆ?"
"ไม่เลย!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้า สีหน้าก็ประหลาดเช่นกัน "แหล่งกระดูกนั่นมันของปลอมรึเปล่า?"
"จะเป็นไปได้ยังไง!" เย่เหยียนพูด "นายลองสัมผัสดูละเอียดๆ สิ?"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น พลังจิตหมุนวน สีหน้าของเขาก็ค่อยๆ เผยความประหลาดใจออกมา
เขาสัมผัสได้ถึงทะเลจิต มีลมหมุนหนึ่งเกาะอยู่
ยังสัมผัสได้ถึง พลังแห่งมิติของตัวเอง กำลังประสานเข้ากับอีกสายหนึ่ง
แล้วยังมีความรู้สึกอีกอย่างหนึ่ง
และความรู้สึกนี้ก็มหัศจรรย์อย่างยิ่ง
เหมือนกับได้คลี่ม้วนภาพอันงดงามล้ำเลิศด้วยมือตนเอง จิตใจอยู่ในนั้น อย่างอิสระเสรี ไร้ข้อจำกัด เบิกบานปลอดโปร่ง
ทุกสิ่งล้วนกลายเป็นมิตรเพราะสิ่งนี้
ในตอนนี้ เขายกมือขึ้น ลมพัดไหว มารวมตัว หมุนวน เคลื่อนไหว ควบคุมได้คล่องแคล่วอย่างยิ่ง