ฉินเจิงชะงักไปชั่วขณะ
และในช่วงจังหวะนั้นเอง การโจมตีของเขาก็พังทลายลง มือข้างหนึ่งบีบเข้าที่คอของเขา
ความรู้สึกหายใจไม่ออกทำให้รูม่านตาของเขาหดเกร็ง
แม้เจียงเสี่ยวไป๋จะไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา
แต่ในตอนนี้เขากลับรู้สึกได้ถึงแรงกดดันน่าสะพรึงที่แผ่ออกมาจากตัวเจียงเสี่ยวไป๋
มันเป็นความรู้สึกที่ไม่อาจก้าวข้ามไปได้
ถึงตอนนี้เขาถึงได้เข้าใจสิ่งหนึ่ง เจียงเสี่ยวไป๋แข็งแกร่งจริง ๆ
ในไลฟ์ครั้งนั้น เจียงเสี่ยวไป๋คงไม่ได้ใช้พลังทั้งหมดใช่ไหม?
ระหว่างที่สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป ชายชราคนนั้นพุ่งตัวมาอย่างรวดเร็ว แต่เงาสีขาวสายหนึ่งก็ตวัดผ่านมา ขวางทางตรงหน้าเขาเอาไว้ได้ทัน
"อย่าหนีเลย แกหนีไม่พ้นหรอก!"
จิ่วเว่ยแมวมองชายชรานั่นพลางพูดอย่างเรียบเฉย
ชายชรารูม่านตาหดเกร็ง เหงื่อเย็นไหลอาบหน้าผากอย่างบ้าคลั่ง
อสูรที่พูดได้
อย่างน้อยก็ตั้งแต่ระดับราชวงศ์ขึ้นไป
อสูรข้างกายเจ้าหมอนั่นก็ยังน่ากลัวถึงเพียงนี้เลยหรือ?
"กลับไปซะ!"
เสียงของจิ่วเว่ยแมวดังขึ้น "ไม่งั้นฉันจะจัดการแกทิ้งเสีย!"
ชายชราสีหน้าเปลี่ยนไป ไม่กล้าหนีอีก ได้แต่หันกลับมา
เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋เห็นว่าชายชราถูกจิ่วเว่ยแมวไล่ต้อนกลับมาแล้ว ก็หันไปจ้องฉินเจิงพลางยิ้มบาง ๆ "แปลกใจมากเลยสินะ?"
ฉินเจิงก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไร
"ข้างในฉันเข้าไปแล้ว ยาเม็ดที่พวกแกพูดถึงน่ะ ไม่มีเหลือแล้ว!"