"ท่านนาย..."
ห่าวเจิ้งเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ก็คำนับด้วยความนอบน้อม เอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อมว่า "นักบุญหญิงแห่งวังศักดิ์สิทธิ์มาเยือน ครั้งนี้เราจะปฏิเสธอีกไหม?"
พูดจบ ห่าวเจิ้งก็มีสีหน้าแปลกใจ หัวใจยังเต้นแรงตุ้บ ๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินเสียงที่ไพเราะขนาดนี้
เสียดายที่นักบุญหญิงคนนี้คลุมหน้าอยู่ มองไม่เห็นหน้าตาที่แท้จริง
แต่เขาเชื่อว่า ผู้ที่มีเสียงไพเราะขนาดนี้ หน้าตาก็คงไม่แย่ไปไหน
"หึหึ ครั้งนี้คงปฏิเสธไม่ได้แล้วล่ะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม แล้วเอ่ยช้า ๆ
เลื่อนมาสามครั้งแล้ว จำนวนก็พอเหมาะพอดีแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้ที่มานั่นคือหวงหลิงเยว่
เขาจะเอาเมียในอนาคตของตัวเองไปกันไว้ที่หน้าประตูได้อย่างไร?
ห่าวเจิ้งพยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก เดินออกไปข้างนอก
"นักบุญหญิง ท่านไม่ควรมาที่นี่!"
เวลานี้ด้านนอกถ้ำ ชิวเย่มองหวงหลิงเยว่ที่อยู่ตรงหน้า ขมวดคิ้วเล็กน้อยเอ่ยขึ้น
ใช่แล้ว ที่เขามา ยังพอเป็นตัวแทนของตัวเองได้
แต่นักบุญหญิงมา ความหมายมันต่างกันเลย
"ท่านชิว ไม่เป็นไร!"
เสียงที่ไพเราะราวกับหลุดมาจากภพอื่นนั้น ฟังดูสงบนิ่ง แต่ดวงตาที่เปิดเผยอยู่ด้านนอกนั้น แฝงไปด้วยความคาดหวังอย่างชัดเจน
ชิวเย่ขมวดคิ้วแน่นขึ้น แต่สุดท้ายก็ไม่พูดอะไร
เวลานี้เสียงฝีเท้าดังขึ้น
เห็นเพียงห่าวเจิ้งเดินออกมา สายตากวาดมองท่านชิวครู่หนึ่ง ก่อนจะมองไปที่หวงหลิงเยว่แล้วเอ่ยว่า "นักบุญหญิง ท่านนายของข้าเชิญพวกท่านเข้าไปข้างใน!"
พูดจบ ก็ทำท่าเชิญ
"ขอบคุณ!"
หวงหลิงเยว่พยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปข้างใน